http://backend.userland.com/rss092 http://words.power-forums.com// plezantrop@o2.pl plezantrop@o2.pl Fri, 09 Jan 2009 21:07:41 GMT http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=312#312 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: Książka poetycka Eweliny Nakielskiej<br /> Wysłany: Pią Gru 12, 2008 9:23 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 1<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-weight: bold"><span style="font-size: 18px; line-height: normal">KSIĄŻKA POETYCKA</span> <br /> <br /> <span style="font-size: 22px; line-height: normal">Eweliny Nakielskiej</span></span> <br /> <br /> <a href="http://nakielska.bloog.pl/" target="_blank">http://nakielska.bloog.pl/</a> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Opatrzona fotografią artystyczną <br /> <span style="font-size: 20px; line-height: normal">Patrycji Anny Pawęzowskiej</span> </span> <br /> <br /> <a href="http://www.patrycjapawezowska.iportfolio.pl/" target="_blank">http://www.patrycjapawezowska.iportfolio.pl/</a> <br /> <br /> Wydanie pierwsze! <br /> 100 egzemplarzy. <br /> <br /> <a href="http://ekspresja.netgaleria.pl/?p=productsList&amp;iCategory=5&amp;sName=sklep" target="_blank">http://ekspresja.netgaleria.pl/?p=productsList&amp;iCategory=5&amp;sName=sklep</a> <br /> <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=311#311 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: GALERIE NIEWAŻKOŚCI. MOST<br /> Wysłany: Pią Gru 12, 2008 2:41 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><span style="color: orange"><span style="font-size: 24px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">GALERIE NIEWAŻKOŚCI. <br /> MOST </span></span></span> <br /> <br /> <span style="color: white">(Fragment)</span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obraz 1 <br /> Taras widokowy kawiarni w Avignon</span> <br /> <br /> <br /> ON <br /> - Wódki? Czy ja się napiję wódki? Po co ty mnie pytasz o takie duperele? Jasne, że się napiję. Wódka jest do picia a ja lubię pić wódkę. <br /> <br /> ONA <br /> - I przeklinać. <br /> <br /> ON <br /> - I przeklinać. <br /> <br /> (ON spogląda na swoje ramię) <br /> <br /> ON <br /> - No i masz! Żesz kurwa jego mać! No, masz! I jak człowiek ma nie przeklinać, kiedy mu ptak nawali na koszulę? <br /> <br /> ONA <br /> - Będziesz bogaty. <br /> <br /> ON <br /> - Bogaty! Bogaty w gówno. A w gówno, moja kochana, to ja jestem bogaty, jak mało kto! <br /> <br /> ONA <br /> - Daj spokój, zaraz ci to wytrę chusteczką. Przysuń się. <br /> <br /> (ONA wyjmuje z torebki chusteczkę, wyciera dokładnie guano z jego koszuli) <br /> <br /> ONA <br /> - No i po kłopocie. I po co kląć? Ludzie słuchają. <br /> <br /> ON <br /> - Kurwa! Jacy ludzie? Przecież to same żabojady. No, i tamta para szwabów. <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ONA (nuci) <br /> - Sur le Pont d&#8217;Avignon... <br /> <br /> ON <br /> - A ty co, nowa Demarczyk? <br /> <br /> ONA <br /> - A idź do cholery ! <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Wiesz ty co? To jest szalenie piękny widok. <br /> <br /> <br /> ON <br /> <br /> - Który widok? <br /> <br /> ONA <br /> - No na ten most. Tam, na dole. <br /> <br /> ON <br /> - Widok jest piękny. Ale ten niby most to żaden most. <br /> <br /> ONA <br /> - Jak to: żaden most? A co? Lotnisko? <br /> <br /> ON <br /> - Ten most, to nie most, tylko molo. <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Jezu! Ty jesteś chory facet; jakie znowu molo? <br /> <br /> ON <br /> - Molo, bo jak most ma początek na jednym brzegu a nie ma końca na drugim, tylko pośrodku wody, to to nie jest żaden most, tylko molo. Nima mostu. Kapujesz? <br /> <br /> ONA <br /> - Wiesz ty co? Gadać mi się z tobą nie chce. <br /> <br /> ON <br /> - A to nie gadaj. <br /> <br /> ON <br /> - I dobrze. <br /> <br /> ONA <br /> - No i dobrze. <br /> <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Chcesz kapusty? <br /> <br /> ON <br /> - Jakiej kapusty? <br /> <br /> ONA <br /> - Normalnej. Kiszonej. <br /> <br /> ON <br /> - Kiszonej? A oni mają tu kiszoną? <br /> <br /> ONA <br /> - Mają. To co - chcesz? <br /> <br /> ON <br /> - Jasne. I weź mi fajki. I zapytaj tej chuderlawej cipy, czy ma Caporale. <br /> <br /> ONA <br /> - Caporale? A ty co? <br /> <br /> ON <br /> - A nic, zapaliłbym sobie Caporala. <br /> <br /> ONA <br /> - Kurwa! Prawdziwy Remarque! <br /> <br /> ON <br /> - Gadasz mi, żebym nie klął a teraz sama przeklinasz! <br /> <br /> ONA <br /> - Sam mówiłeś, że tu same żabojady i jedna para Niemców. <br /> <br /> ON <br /> - Nie mówiłem że Niemców, tylko że szwabów. <br /> <br /> ONA <br /> - A co za różnica? <br /> <br /> ON <br /> - Ty wiesz co? Ty jesteś głupawa jakaś. <br /> <br /> ONA <br /> - No, a jaka to różnica? <br /> <br /> ON <br /> - Różnica jest taka, moja kochana, że Niemcami to byli Heine, Rilke, Schiller i Erich Maria Kramer a cała reszta, to szwaby. Czyli naziści. <br /> O! I taka jest różnica! <br /> <br /> ONA <br /> - A skąd ty wiesz, jakie oni mają poglądy? A może to są jacyś pacyfiści albo jacyś niemieccy artyści na wycieczce. Jak ty i ja. <br /> <br /> ON <br /> - Wiesz ty co? Ty już lepiej idź po tę kapustę. I po fajki, dobra? I zapytaj o Caporale. Artyści na wycieczce! Ojezu! Pod pachy bym im nie chciał zajrzeć. <br /> <br /> ONA <br /> - Wiesz co? <br /> <br /> ON <br /> - No? <br /> <br /> ONA <br /> - Wiesz co? <br /> <br /> ON <br /> - No co? No? <br /> <br /> ONA <br /> - Ty jesteś porąbanym Polaczkiem. Zakompleksionym, popierdolonym polskim nacjonalistą. I ciemnym polskim wsiokiem z europejskimi ambicjami. <br /> <br /> ON <br /> - Jezdem polski ciemniak i wsiok, fakt. Idź po tę cholerną kapustę! <br /> <br /> ONA <br /> - Naziści! Co za wsiok! Dobre sobie - naziści! <br /> <br /> ON <br /> - Tyyy! A zapytaj tej cipy czy ma Caporale! <br /> <br /> ONA <br /> - A weź ty się i odpierdol, okej? <br /> <br /> (Ona wstaje, zabiera torebkę idzie. W połowie drogi do bufetu ON woła do niej: ) <br /> <br /> ON <br /> - Tyyy! A ta wódka? A co z tą wódką? Kup tej wódki, kurwa, bo mi się chce napić! <br /> <br /> ONA <br /> - Calvadosu ci kupię, ty&#8230; Remarku dla ubogich! <br /> <br /> ON <br /> - A weź i pocałuj mnie w dupę! <br /> <br /> ONA <br /> - Sam się całuj, wsioku! <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obraz 2 <br /> Pokój w pensjonacie z widokiem na most</span> <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Ty wiesz co? Ładne są te koraliki. <br /> <br /> ON <br /> - Ty jesteś ładna. A koraliki są tandetne. <br /> <br /> ONA <br /> - No ale weź i tylko zobacz, jak ładnie leżą na piersiach... <br /> <br /> <br /> ON <br /> - Bo masz ładne cycki. A koraliki są tandetne. <br /> <br /> ONA <br /> - Ładne cycki? Ładne to ja miałam z dziesięć lat temu. <br /> <br /> ON <br /> - Wtedy to ty byłaś dziecko. <br /> <br /> ONA <br /> - Dziecko, ale cycki miałam ładne. <br /> <br /> ON <br /> - Ładne cycki masz teraz i ty je mi eksponuj, żebym się sycił jak miodem. <br /> <br /> ONA <br /> - Taaak? To masz, pocałuj. <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obraz 3: <br /> Leżący w Łóżku</span> <br /> <br /> ON <br /> - Podobno na początku było tylko Słowo. Fundament nieco ulotny by rozwiać wszelkie wątpliwości więc utwardzono go wygnaniem w przestrzenie rzeczywistości: orać i siać w pocie czoła. <br /> <br /> ONA <br /> - No, dobrze a poezja? <br /> <br /> ON <br /> - Poezja? Czasami, w porze skowronka nasuwały się chmury myśli i to była poezja; kiedy dłoń na piersi a oczy lśniły ziemiami obiecanych rozkoszy. Słowo, czysta poezja! <br /> <br /> ONA <br /> - Losowo umieramy obok siebie w łóżku, kalecząc serca każdą upływającą godziną: ja ci daję kwiatek zmęczenia tobą, a ty mi czułą obojętność siebie. Sprawiedliwie dzielimy hojność możliwości, opowiadając sobie bajki bez point i morałów: cudzołożnica i łajdak, dwa Michały w jednym łóżku skrzypiącym astmatycznymi sprężynami złudzeń. Nocnym bezruchem przepowiadamy sobie zakończenie nas. Zakończenie, od jakiego zawalają się kolumny świątyń i pękają jak od mrozu, samotne spierzchnięte smutkiem usta... <br /> <br /> ON <br /> Podobno nasze sny są myślami Boga, ciało zanurzone traci a kąt padania się równa. Więc ten kąt padania, który się równa i był tworem Leonarda da Vinci to jego nazwisko wyśniło mi się po hindusku czy jakoś tak. O, tak mi się wyśnił &#2354;&#2375;&#2323;&#2344;&#2366;&#2352;&#2381;&#2342;&#2379; &#2342;&#2366; &#2349;&#2367;&#2334;&#2381;&#2330;&#2368;. <br /> A zaraz potem śniłem żaglowiec na pustyni, ktoś powiedział głośno Bodhisaaaattvaaaa i na piasku powstał napis &#2986;&#3019;&#2980;&#3007;&#2970;&#2980;&#3021;&#2980;&#3009;&#2997;&#2992;&#3021;. Ormiański? Nie wiem jaki to alfabet. I nie wiem, co ten napis oznacza. Nie znam ormiańskiego. Może nie-ormiański. Powstał z wielobarwnego pyłu, jak mandale sypane przez mnichów. I wiernych. Może sekretne pismo dżinów pustyni? Kto wie? <br /> <br /> Podobno dziś zasłyszana pianola może wyzwolić obrazki z dzieciństwa: pajacyki, bębenki, ilustrowane książeczki, smak tranu, zapach perfum matki, pytanie: co Marysia ma pod sukienką powstałe gdzieś nad stawem dzieciństwa, gdyśmy puszczali łódeczki z kory. <br /> <br /> ONA <br /> - Więc pianola... Słuchana gdzieś w okolicach Sacre-Coeur albo na Mont-Saint-Michel ma dźwięk tamtych naszych szeptów i naszych niegdysiejszych obietnic, wtedy składanych szczerze ale z niepłonnym zastrzeżeniem: nie dotrzymać żadnej. Byliśmy jak katarynka z małpką i jej tajemnicze, guzik warte przepowiednie na żółtych brzydkich kartonikach, które wyciągała z pudełeczka po butach. <br /> <br /> ON <br /> - Kochana, zapach Sekwany i dźwięki pianoli zakodowane w myślach, potrafią zawrócić nas w głąb dzieciństwa albo rzucić między uda szeroko rozwarte szalenie namiętnej kobiety... I jedno i drugie będzie się nam już tylko śnić; to, nad tym płaczemy przez sen, kiedy płaczemy przez sen. Dlaczego Bóg myśli o mnie w moich snach? Bo podobno nasze sny są myślami Boga, bo podobno ciało zanurzone traci a kąt padania się równa. <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">OBRAZ 4: <br /> Przed Wyjściem</span> <br /> <br /> <br /> (ONA zakłada pończochę, stawiając jedną nogę na krześle; jest w staniku, majtkach i pasku do pończoch. On siedzi w fotelu, pali papierosa; w drugiej dłoni ma szklankę z wódką.) <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Ty, słuchaj! A na którą mamy tam iść? <br /> <br /> ON <br /> - A gdzieś tak na dziewiątą. Mówili. Około dziewiątej. <br /> <br /> ONA <br /> - Chce ci się? <br /> <br /> ON <br /> - I chce i nie chce. Sam nie wiem. Wolałbym połazić po okolicy. <br /> <br /> ONA <br /> - O dziewiątej? <br /> <br /> ON <br /> - No. I kochać się gdzieś tam, w krzakach przy molo czy gdzieś. <br /> <br /> ONA <br /> - Przy moście? <br /> <br /> ON <br /> - Przy molo, kurwa! To nie jest żaden most! <br /> <br /> ONA <br /> - Dobra, przy molo. Niech ci będzie jak dla ciebie to takie ważne. <br /> <br /> ON <br /> - A żebyś wiedziała, że ważne. <br /> <br /> ONA <br /> - To co? Idziemy czy nie idziemy? <br /> <br /> ON <br /> - Jak nie pójdziemy, to powiedzą że ich mamy w dupie. A jak pójdziemy, to się pokłócę z jakimś kutasem. <br /> <br /> ONA <br /> - O co? <br /> <br /> ON <br /> - Jak zawsze - o całokształt. Zaraz będzie: Dmowski to, Piłsudski tamto, Haller śmo i ojezusiemaryjo, i co tam jeszcze chcesz. O mój rozmarynie! <br /> <br /> ONA <br /> - Co: o mój rozmarynie? <br /> <br /> ON <br /> - Nic. Piosenka polska. Taka patriotyczna, rozumiesz? <br /> <br /> ONA <br /> - Nie bardzo, ale mniejsza. A musisz się kłócić? <br /> <br /> ON <br /> - Ja? Nie, ja nie muszę. Ale czasami trzeba. <br /> <br /> ONA <br /> - To nie idźmy. Chodźmy do łóżka albo na ten spacer pod molo. <br /> <br /> ON <br /> - Albo wiesz ty co? <br /> <br /> ONA <br /> - No? <br /> <br /> ON <br /> - Idźmy. Ca co nam szkodzi? Napijemy się, nażremy; zaoszczędzimy i w ogóle. A może będzie miło? <br /> <br /> ONA <br /> - No, też tak myślę, że może będzie miło. <br /> <br /> ON <br /> - No. <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obraz 5: <br /> Pensjonat: pokój z widokiem na Most</span> <br /> <br /> ON <br /> - A nie mówiłem? <br /> <br /> ONA <br /> - Zdejmij marynarkę! Masz rozerwany rękaw. Jutro ci zszyję. Zdejmij bo się rozerwie do końca! <br /> <br /> <br /> ON <br /> - A to chuj pierdolony! Pisarz, kurwa jego mać! Skurwysyn chałturnik... Cały rękaw, no! Jak go kiedy spotkam, to mu tak nawalę po ryju, że... <br /> <br /> ONA <br /> - Mało ci? <br /> <br /> ON <br /> - Co: mało? No co: mało? Twoim zdaniem, to niby ja oberwałem? <br /> <br /> ONA <br /> - Obaj sobie nakładliście. Będzie tego. Ściągaj. <br /> <br /> ON <br /> - Ty, a gdzie ta flaszka? <br /> <br /> ONA <br /> - A za łóżkiem, pod oknem. <br /> <br /> ON <br /> - Tam? <br /> <br /> ONA <br /> - No. Głębiej trochę. Bardziej głębiej. <br /> <br /> ON <br /> - A po jaką cholerę ty ją tam wepchnęłaś? <br /> <br /> ONA <br /> - A żeby pokojówka nie myślała, że pijaki jakieś jesteśmy. <br /> <br /> ON <br /> - A nie jesteśmy? <br /> <br /> ONA <br /> - Jesteśmy, jesteśmy! Ale cały świat nie musi o tym wiedzieć, nie? <br /> <br /> ON <br /> - Awinion! Wielki mi świat, rzeczywiście! Osiemdziesiąt tysięcy luda. Wiocha! A poza tym - nikt nas tu nie zna, no to co cię obchodzi jakaś pieprzona pokojówka i co sobie o nas pomyśli? <br /> <br /> ONA <br /> - Ty chyba chciałeś powiedzieć, że nikt nas nie znał. Ale już nas poznali, kochanie. Postarałeś się o to wystarczająco. <br /> <br /> ON <br /> - Ja? No, oczywiście: ja! A tej twojej pijackiej gry o północy na tej aborygeńskiej rurze w samiuśkim środeczku miasta i ciebie samej z gołą dupą w piątek nad rzeką, to oczywiście nikt nie zapamiętał! Ale mnie, jasne! Mnie wszyscy zapamiętali! <br /> <br /> ONA <br /> - Ja nie nawyzywałam naczelnego redaktora polonijnej gazety od agentów i szmalcowników! <br /> <br /> ON <br /> - Żadna tajemnica, że donosi na emigrantów do tajnej policji francuskiej. Nie mówili ci w Paryżu Rysiek i Karolina? Mówili! Szmondak pieprzony! Redaktor naczelny... Wielka mi gazeta. Od &#8222;Sprzedam rower. Byniek&#8221; po &#8222;Kto mnie dziś przeleci. Ziuta&#8221;. Taka to gazeta. Daj szklanki. <br /> <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ON <br /> - Wiesz ty co? <br /> <br /> ONA <br /> - No? <br /> <br /> ON <br /> - A jakbyśmy tak jutro z samego samiuśkiego rana zwinęli się po cichutku i pojechali stąd w pizdu? <br /> <br /> ONA <br /> - A gdzie? <br /> <br /> ON <br /> - A choćby do Daniela. <br /> <br /> ONA <br /> - Do latarni? O, do latarni to ja bym z chęcią pojechała. Lubię tam być. Morze, ptaki, szum fal... <br /> <br /> ON <br /> - To co? <br /> <br /> ONA <br /> - Ty, a ty chyba nie chcesz spieprzyć stąd bez zapłacenia? <br /> <br /> ON <br /> - Właśnie, że chcę! <br /> <br /> ONA <br /> - A, to ja nie jadę. Po jaką cholerę robić sobie obciach? Nie mamy na rachunek? <br /> <br /> ON <br /> - Ojezu! Mamy, ale chciałem wkurwić tego starego wieprza. <br /> <br /> ONA <br /> - Jak zarzygałeś schody to chciałbyś teraz, żeby cię na rękach nosił? <br /> <br /> ON <br /> - Moja droga! Ja, u nas, o nim w takiej samej sytuacji nie powiedziałbym &#8222;pieprzony Francuzik&#8221;. Ma się za lepszego ode mnie? <br /> <br /> <br /> ONA <br /> - Nie, nie za lepszego ale nie rzyga na twoje schody tam, u was. <br /> <br /> ON <br /> - Bo nie jest &#8222;tam, u nas&#8221;. <br /> <br /> ONA <br /> - No, właśnie. <br /> <br /> ON <br /> - No, właśnie. <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ON <br /> - To jak? <br /> <br /> ONA <br /> - Jak zapłacimy, to możemy jechać. <br /> <br /> ON <br /> - Niech ci będzie. Krzyż Pański z tobą. <br /> <br /> ONA <br /> - I wzajemnie. <br /> <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> ON <br /> - Masz tam coś jeszcze? <br /> <br /> ONA <br /> - Mam. W szafie jest jeszcze druga. Zwinęłam z imprezy. <br /> <br /> ON <br /> - Zwinęłaś? Ojezu! Kiedy? <br /> <br /> ONA <br /> - Jak szłam do kibla przed samiuśkim wyjściem. <br /> <br /> ON <br /> - No, masz! Nikt nie zauważył? <br /> <br /> ONA <br /> - Tacy nawaleni? I jeszcze gandzia. Skąd! Nikt a nikt. <br /> <br /> ON <br /> - No, to okej. Boska jesteś! <br /> <br /> ONA <br /> - Wiem. <br /> <br /> ... <br /> <br /> ON <br /> - Ty wiesz co? <br /> <br /> ONA <br /> - No? <br /> <br /> ON <br /> - My to jesteśmy naprawdę dwa pijaki. <br /> <br /> ONA <br /> - Na to wychodzi, kochanie. Niestety. <br /> <br /> ON <br /> - Dlaczego &#8222;niestety&#8221;? Prawdziwy artysta powinien być trzeźwy tylko podczas własnych urodzin i pogrzebu. A poza tym - być nawalony jak czołg bo inaczej, co z niego za artysta? <br /> <br /> ONA <br /> - Ty poważnie to mówisz? <br /> <br /> ON <br /> - A skąd! Tyle co Bukowski to ja nie potrafiłbym za nic. <br /> <br /> ONA <br /> - Ba! Bukowski. Dobrze, że nie ćpasz. <br /> <br /> ON <br /> - Kiedyś zacznę, zobaczysz. <br /> <br /> <br /> <br /> ... <br /> <br /> <br /> [---] <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=310#310 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: ŚMIERĆ, PRZEMOC, SEKS<br /> Wysłany: Pią Gru 12, 2008 9:18 am (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><span style="color: white"><span style="font-size: 25px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">ŚMIERĆ, PRZEMOC, SEKS</span></span></span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Wydarzenia festiwalu teatralnego w Salzburgu to dwa prowokacyjne przedstawienia: &quot;Miara rzeczy&quot; Neila LaBute'a, czyli zaskakujaca wersja mitu o Pigmalionie i opera <span style="font-weight: bold">&quot;Król Kandaules&quot;</span> Aleksandra Zemlinsky'ego o zbrodni i seksie <br /> <br /> Grzechem byłoby zdradzanie, w jaką pułapkę wpadną widzowie tej tragikomedii, bo z pewnością niebawem także polskich widzów poprowadzi ona na cudne manowce. Autor - Amerykanin Neil LaBute - uznawany za jednego z najzdolniejszych dramatopisarzy współczesnych - potrafi sprytnie odwrócić oczekiwania publiczności. Na festiwalu w Salzburgu, gdzie miała miejsce niemieckojęzyczna prapremiera &quot;Miary rzeczy&quot;, długo i gorąco go za to oklaskiwano. <br /> <span style="font-weight: bold"> <br /> Bez pruderii</span> <br /> <br /> Akcja rozgrywa się w środowisku studenckim na którymś z prowincjonalnych uniwersytetów amerykańskich. Młoda artystka Ewelina podejrzanie czai się w muzeum przed męskim posągiem, którego przyrodzenie zakrywa liść. W rozmowie z zaniepokojonym strażnikiem wyznaje, że chce okaleczonej rzeźbie dodać &quot;prawdy&quot;, tzn. sprayem domalować członka. I tak się zacznie romans z dorabiającym w muzeum studentem anglistyki Adamem. <br /> <br /> &quot;Miara rzeczy&quot; jest kolejną wersją greckiego mitu o Pigmalionie, który zakochał się w stworzonej przez siebie rzeźbie Galatei. Podobnie jak w dramacie George'a Bernarda Shawa i musicalu &quot;My Fair Lady&quot;, w sztuce Neila LaBute'a też rzeźbi się człowieka. Nie tylko zmienia się jego charakter i przyzwyczajenia - Adam podda się nawet operacji plastycznej nosa, a w miejscu wstydliwym każe sobie wytatuować inicjały ukochanej. Nie tylko stosunki damsko-męskie są tematem tej bezbłędnie skrojonej sztuki z tzw. wysokiego bulwaru. Zadaje ona również zasadnicze pytania o funkcję sztuki i jej granice moralne. <br /> <br /> Spektakl wyreżyserował młody dramaturg Igor Bauersima, autor przetłumaczonej już na 14 języków sztuki &quot;norway.today&quot;, którą niebawem wystawi wrocławski Teatr Polski. Jej kanwą jest zdarzenie, o którym rozpisywały się gazety - dwójka młodych Norwegów nawiązuje znajomość w internecie, a cel jest jeden: wspólne samobójstwo. <br /> <br /> <br /> <a href="http://www.teatry.art.pl/" target="_blank">http://www.teatry.art.pl/</a> <br /> <br /> <br /> Bauersima zaprojektował również scenografię do &quot;Miary rzeczy&quot; - przesuwalne białe ściany i rzucane na nie projekcje wideo tworzą tu pełen tempa teatr świata. Nieocenionych pomocników reżyser znalazł w kwartecie niezwykle utalentowanych młodych aktorów z wiedeńskiego Burgtheater, gdzie spektakl będzie grany od września. <br /> <br /> Brawa, jakimi publiczność w Salzburgu nagrodziła tę inscenizację, dają Bauersimie duże szanse na nagrodę w konkursie młodych reżyserów. Ale najpierw obejrzymy jeszcze konkursowe spektakle Litwina Korsunovasa i Francuza Fisbacha. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">SEKS I ZBRODNIA</span> <br /> <br /> Zasługą nowego dyrektora salzburskiego festiwalu - kompozytora Petera Ruzicka - jest zaplanowany na kilka lat cykl mający przypomnieć artystów, którzy w czasach narodowego socjalizmu zmuszeni byli do emigracji. Pokazana w tym roku rewelacyjna inscenizacja opery &quot;Król Kandaules&quot; to wielki triumf kompozytora Aleksandra Zemlinsky'ego, który nie doczekał jej scenicznej realizacji. <br /> <br /> Motyw Gygesa, Kandaulesa i czarodziejskiego pierścienia zapewniającego niewidzialność występuje u Platona, Herodota i w wielu późniejszych utworach literackich. Król Kandaules znany był z tego, że swoim prywatnym szczęściem dzielił się ze wszystkimi dokoła. Jego chorobliwy altruizm sięgał ostatecznych granic - rybakowi Gygesowi, którego uczynił swoim przyjacielem, oddał ciało małżonki. Dla królowej to była &quot;noc miłości najpiękniejsza&quot;, dlatego na jej życzenie Gyges zamordował monarchę i sam przejął koronę. <br /> <br /> W 1899 r. na podstawie tego mitu powstał &quot;Le roi Candaule&quot; André Gide'a - utwór z gatunku &quot;sex and crime&quot;, parabola o szczęściu i klęsce, w której nie brak motywów homoerotycznych - na niej oparte jest libretto opery Zemlinsky'ego. <br /> <br /> Zemlinsky (1871-1942) ze względu na żydowskie pochodzenie po dojściu Hitlera do władzy musiał opuścić Berlin, gdzie pracował jako dyrygent w operze. W Wiedniu znalazł tymczasowe schronienie, bo po Anschlussie w 1938 r. zmuszony był do kolejnej ucieczki - wybrał Nowy Jork. Burzliwe ścieżki życia i twórczości tego za życia niedocenionego artysty prezentuje wystawa w foyer Kleines Festspielhaus w Salzburgu. <br /> <br /> Opera powstała w latach 30. Nowojorska Metropolitan Opera planowała nawet jej wystawienie, ale nie doszło doń ze względu na obecną w libretcie scenę nagości. Światowa prapremiera odbyła się zaledwie sześć lat temu w Hamburgu, wkrótce potem zrealizowano spektakl w Wiedniu. Rewelacyjna pod względem teatralnym i muzycznym trzecia inscenizacja - na tegorocznym festiwalu w Salzburgu - dowodzi, że repertuar operowy wzbogacił się o wielkie dzieło, które czym prędzej powinno zostać zaprezentowane publiczności teatrów całego świata. <br /> <br /> W roli scenografa wystąpił znany rzeźbiarz i malarz - Alfred Hrdlicka (zaprojektował wiedeński Pomnik przeciwko Wojnie i Faszyzmowi) - delikatnie komentuje wydarzenia na scenie i wizualizuje wydobywające się z kanału orkiestry fale dźwięku. Hrdlicka nie opracował specjalnej scenografii - udostępnił jedynie kilka swoich rysunków, które doskonale uzupełniają temat opery, bo artysta od lat przedstawiał w swych utworach stosunek pomiędzy przemocą a seksem. Już przed rozpoczęciem spektaklu trzy wielkie rysunki tworzą asocjacyjną ramę &quot;Króla Kandaulesa&quot;. To także swoista wystawa prac tego zasłużonego artysty. <br /> <br /> Christine Mielitz, reżyserka spektaklu, należy do najciekawszych w niemieckojęzycznym teatrze operowym. &quot;Króla Kandaulesa&quot; uwolniła z gorsetu sceny pudełkowej - początkową scenę uczty na zamku królewskim przeniosła na widownię, w trzecim akcie zlikwidowała orkiestron i muzyków posadziła na scenie. Powstały niezwykle sugestywne obrazy odwołujące się zarówno do rytuału antycznego, jak współczesności. <br /> <br /> Berlińska Orkiestra Symfoniczna pod dyrekcją Kenta Nagano, jakby na rauszu, a jednak pod kontrolą, wygrała niuanse muzycznej namiętności. Baryton Wolfganga Schöne (rybak Gyges) daleki był od &quot;pięknego&quot; śpiewu, co przydało mu autentyczności. <br /> <br /> Tak czysta symbioza muzyki, teatru i plastyki uczyniła z salzburskiego &quot;Króla Kandaulesa&quot; dramat muzyczny pierwszej klasy. <br /> <br /> Festiwal potrwa do końca sierpnia. Więcej informacji na stronie: <br /> <br /> <a href="http://www.salzburgfestival.at" target="_blank">www.salzburgfestival.at</a> <br /> <br /> <span style="font-style: italic">Jan Niedziela, </span> <br /> <br /> Salzburg <br /> <br /> Za: <span style="font-weight: bold">Gazeta Wyborcza</span> <br /> <br /> <br /> <br /> _________________________________ <br /> <br /> <br /> <a href="http://www.salzburgfestival.at/spielplanarchiv_werk.php?lang=de&amp;id=10" target="_blank">http://www.salzburgfestival.at/spielplanarchiv_werk.php?lang=de&amp;id=10</a> <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=309#309 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: William Hurt<br /> Wysłany: Pon Gru 01, 2008 12:18 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 1<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-weight: bold">William Hurt </span> <br /> <br /> ur. 20 marca 1950 roku w Waszyngtonie, w Dystrykcie Kolumbii) - amerykański aktor filmowy i teatralny, producent filmowy. <br /> <br /> Życiorys <br /> <br /> Urodził się jako starszy syn Alfreda McCorda Hurta (zm. 1996 na nowotwory wątroby w wieku 86. lat), dyrektora kredytowego Departamentu Stanu USA i Claire McGill (zm. 1972 na raka trzustki w wieku 47. lat), pracownika Time Inc., ma młodszego brata Jamesa (ur. 1951). W 1956 roku, kiedy miał sześć lat jego rodzice rozwiedli się. W 1960 roku matka ponownie wyszła za mąż za Henry'ego Luce III, wydawcę, jednego z szefów trustu Time Magazin i Life, zamieszkali na Manhattanie. <br /> <br /> W 1968 roku ukończył Middlesex School w Concord, w stanie Massachusetts, gdzie uczęszczał na kółko teatralne. W 1972 roku otrzymał licencjat na wydziale teologii na Tufts University w Medford, w stanie Massachusetts. W 1972 roku krótko spędził czas na owczej farmie w Australii. W latach 1972-75 studiował dramat w nowojorskiej The Juilliard School. W 1975 roku przyłączył się na Oregon Shakespeare Festival, a rok później pierwsze kroki stawiał na nowojorskiej scenie w sztuce Henryk V (Henry V, 1976) podczas New York Shakespeare Festival i w 1977 roku związał się za awangardową grupą Circle Repertory Theatre i występował na scenie Off-Broadwayu. <br /> <br /> Po raz pierwszy pojawił się na szklanym ekranie w serialach: CBS Kojak (1977) i PBS Najlepsze rodziny (The Best of Families, 1977). Na dużym ekranie debiutował w dramacie sci-fi Kena Russella <span style="font-weight: bold">Odmienne stany świadomości </span>(Altered States, 1980) w roli młodego naukowca, który na samym sobie dokonuje niebezpiecznych eksperymentów cofających go w bezdenną otchłań czasu, za którą był nominowany do nagrody Złotego Globu. Peter Yates powierzył mu interesującą psychologicznie rolę portiera z Manhattanu, który obsesyjnie nagrywa relacje komentatorki telewizyjnej w thrillerze <span style="font-weight: bold">Naoczny świadek</span> (Eyewitness, 1981) z Sigourney Weaver i Jamesem Woodsem. W melodramacie <span style="font-weight: bold">Żar ciała </span>(Body Heat, 1981) zagrał adwokata kuszonego przez femme fatale Kathleen Turner, a następnie pojawił się jako Nick Carlton, pochłonięty psychologią były handlarz narkotyków w nostalgicznej w opowieści o rozczarowaniach kontestatorów i zagubionych byłych buntowników z końca lat 60. Wielki chłód (The Big Chill, 1983) z udziałem Glenn Close, Jeffa Goldbluma, Toma Berengera i Kevina Kline oraz dramacie kryminalnym <span style="font-weight: bold">Park Gorkiego </span>(Gorki Park, 1983) z Lee Marvinem i Joanną Pacułą. Za rolę Eddiego w broadwayowskiej sztuce Davida Rabe Harmider (Hurlyburly, 1984) zdobył nominację do nagrody Tony. <br /> <br /> Ryzykowna kreacja homoseksualisty więziennego w jednej celi brazylijskiego więzienia z postępowym działaczem politycznym w dramacie Hectora Babenco <span style="font-weight: bold">Pocałunek kobiety pająka</span> (Kiss of the Spider Woman, 1985) przyniosła mu nagrodę Oscara, Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA), nagrodę na festiwalu w Cannes, włoską nagrodę Davida, National Board of Review, nagrodę krytyków filmowym w Los Angeles i Londynie oraz nominację do nagrody Złotego Globu. <br /> <br /> Kolejne dwie nominacje do nagrody Oscara i nagrody Złotego Globu za najlepszą rolę męską otrzymał za postać nauczyciela głuchoniemych przeżywającego trudną miłość z jedną ze swych podopiecznych w dramacie <span style="font-weight: bold">Dzieci gorszego Boga </span>(Children of a Lesser God, 1986) oraz jako telewizyjny prezenter w komedio-dramacie Jamesa L. Brooksa Telepasja (Broadcast News, 1987). W 1986 roku został laureatem nagrody im. Josepha Plateau. W 1988 roku otrzymał, jako pierwsza osoba, nagrodę im. Spencera Tracy&#8217;ego Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Po udziale w melodramacie <span style="font-weight: bold">Przypadkowy turysta </span>(The Accidental tourist, 1988) z Kathleen Turner i Geeną Davis, powrócił na scenę Off-Broadwayu w przedstawieniu Obok siebie (Beside Herself, 1989) z awangardową grupą Circle Rep. <br /> <br /> Zagrał także w spektaklach: 5 lipca (5th of July), Hamlet, Ryszard II, Moje życie (My Life) - nagroda Obie dla najlepszego aktora, Sen nocy letniej i Dobrze (Good). <br /> <br /> Wystąpił potem w komedii kryminalnej Kocham cię na zabój (I Love You to Death, 1990), melodramacie fantasy Woody'ego Allena Alicja (Alice, 1990) jako mąż tytułowej bohaterki (Mia Farrow), dramacie Doktor (The Doctor, 1991), niemiecko-francusko-australijskim dramacie sci-fi Wima Wendersa Aż na koniec świata (Bis ans Ende der Welt, 1991), francusko-brytyjsko-argentyńskiej ekranizacji powieści Alberta Camusa <span style="font-weight: bold">Dżuma </span>(La Peste, 1992) z Sandrine Bonnaire i Jeanem-Markiem Barrem jako doktor Bernard Rieux, czarnej komedii Dym (Smoke, 1995) z Harveyem Keitelem, dramacie fantasy Michael (1996) z Johnem Travoltą i Andie MacDowell jako cyniczny dziennikarz brukowca, filmie sci-fi Zagubieni w kosmosie (Lost in Space, 1998), dramacie Jedyna prawdziwa rzecz (One True Thing, 1998) z Meryl Streep i Renee Zellweger, dramacie Istvána Szabó Kropla słońca (Sunshine, 1999) jako komunistyczny lokaj, dramacie sensacyjnym sci-fi Stevena Spielberga A.I. Sztuczna inteligencja (Artificial Intelligence: AI, 2001) oraz thrillerze Zmiana pasa (Changing Lanes, 2002) u boku Bena Afflecka i Samuela L. Jacksona. <br /> <br /> Za rolę Williama Blake'a Pellarina, kandydata na gubernatora stanu Missouri z niejasną przeszłością w dramacie Droga do białego domu (The Big Brass Ring, 1999) odebrał nagrodę na festiwalu filmowym w Newport w stanie Rhode Island. Postać Variana Fry w dramacie wojennym Wojna Variana (Varian's War, 2001) została nominowana do nagrody Złotej Satelity. Za kreację Richiego Cusacka w filmowej wersji komiksu Davida Cronenberga Historia przemocy (A History of Violence, 2005) zdobył nominację do nagrody Oscara i nagrody Saturna za najlepszą rolę drugoplanową oraz został uhonorowany nagrodą krytyków w Los Angeles i Nowym Jorku. <br /> <br /> Aktywnie występuje także w radiu; wziął udział w nagraniu licznych tytułów książek, m.in. Wielki kolejowy targ (The Great Railway Bazar) Paula Therouxa, Kroniki portowe (The Shipping News) E. Annie Proulx, Ekspres polarny (The Polar Express), Chłopiec, którego pociągały kotki (The Boy Who Drew Cats), był narratorem dokumentów Einstein-Jak widzę świat (Einstein&#8212;How I See the World), Szukanie Ameryki: Odyseja Johna Dosa Passa (Searching for America: The Odyssey of John Dos Pass) i Żeby mówić niewymownie (To Speak the Unspeakable). <br /> <br /> Życie prywatne <br /> <br /> Spotykał się z Glenn Close, Sandrą Jennings (1981-84), z którą ma syna Alexandra Devona (ur. 1983) i Marlee Matlin (1986). Był żonaty z Mary Beth Supinger (1971-81), która zagrała m.in. w takich produkcjach jak Świat według Garpa, Miłość w Nowym Jorku i Kobieta w błękitnej wodzie oraz Heidi Henderson (od 4 marca 1989 do 1993), z którą ma dwóch synów: Samuela (ur. 7 sierpnia 1989) i Williego (ur. 1991). Od 1991 roku jest związany z francuską aktorką Sandrine Bonnaire, mają córkę Jeanne (ur. 1994). <br /> <br /> <br /> Filmografia <br /> <br /> * Kojak (1977) jako Jake <br /> * The Best of Families (1977) jako James Lathrop <br /> * Odmienne stany świadomości (Altered States, 1980) jako Eddie Jessup <br /> * Śmierć w rodzinie (All the Way Home, 1981) jako Jay Follet <br /> * Naoczny Świadek (Eyewitness, 1981) jako Daryll Deever <br /> * Żar ciała (Body Heat, 1981) jako Ned Racine <br /> * Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream, 1982) jako Oberon <br /> * Park Gorkiego (Gorky Park, 1983) jako Arkady Renko <br /> * Wielki chłód (The Big Chill, 1983) jako Nick <br /> * Pocałunek kobiety pająka (Kiss of the Spider Woman, 1985) jako Luis Molina <br /> * Dzieci gorszego Boga (Children of a Lesser God, 1986) jako James Leeds <br /> * Telepasja (Broadcast News, 1987) jako Tom Grunnick <br /> * Przypadkowy turysta (The Accidental tourist, 1988) jako Macon <br /> * Czas przeznaczenia (A Time of Destiny, 1988) jako Marty Lawrence <br /> * Alicja (Alice, 1990) jako Doug Tate <br /> * Kocham cię na zabój (I Love You to Death, 1990) jako Harlan James <br /> * Doktor (The Doctor, 1991) jako Jack <br /> * Aż na koniec świata (Bis ans Ende der Welt, 1991) jako Sam Farber <br /> * Dżuma (La Peste, 1992) jako Doktor Bernard Rieux <br /> * Szczęściarz (Mr. Wonderful, 1993) jako Tom <br /> * Dwóch ojców (Second Best, 1994) jako Graham Holt <br /> * W majestacie prawa (Trial by Jury, 1994) jako Tommy Vesey <br /> * Zwierzenia nieznajomemu (Ispoved neznakomtsu, 1994) jako Nieznajomy <br /> * Dym (Smoke, 1995) jako Paul Benjamin <br /> * Jane Eyre (1996) jako Rochester <br /> * Kanapa w Nowym Jorku (Un divan a New York, 1996) jako Henry Harriston <br /> * Michael (1996) jako Frank Quinlan <br /> * Loved (1997) jako K.D. Dietrickson <br /> * Jedyna prawdziwa rzecz (One True Thing, 1998) jako George Gulden <br /> * Mroczne miasto (Dark City, 1998) jako Inspektor Frank Bumstead <br /> * Zagubieni w kosmosie (Lost in Space, 1998) jako John Robinson <br /> * Kropla słońca (Sunshine, 1999) jako Andor Knorr <br /> * Droga do Białego Domu (The Big Brass Ring, 1999) jako Blake Pellarin <br /> * Czwarte piętro (The 4th Floor, 1999) jako Greg Harrison <br /> * Niemy świadek (Do Not Disturb, 1999) jako Walter <br /> * Grzeszna propozycja (The Proposition, 1999) jako Arthur Barret <br /> * Nosiciel (The Contaminated Man, 2000) <br /> * The Simian Line (2000) jako Edward <br /> * Diuna (Dune, 2000) jako Duke Leto Atreides <br /> * Spotkanie z Jezusem (The Miracle Maker, 2000) jako Jairus (głos) <br /> * Wojna Variana (Varian's War, 2001) jako Varian Fry <br /> * Rivi&#232;re-des-Jérémie (2001) jako G. Adam Davidson aka Gad <br /> * A.I. Sztuczna inteligencja (Artificial Intelligence: AI, 2001) jako Profesor Allen Hobby <br /> * Rare Birds (2001) jako Dave <br /> * Kino &quot;Flamingo&quot; (The Flamingo Rising, 2001) jako Turner Knight <br /> * Zmiana pasa (Changing Lanes, 2002) jako Sponsor <br /> * Źródło młodości (Tuck Everlasting, 2002) jako Angus Tuck <br /> * Au plus pres du paradis (2002) jako Matt <br /> * As wywiadu - historia Roberta Hanssena (Master Spy: The Robert Hanssen Story, 2002) jako Robert P. Hanssen <br /> * Osada (The Village, 2004) jako Edward Walker <br /> * Błękitny motyl (The Blue Butterfly, 2004) jako Alan Osborne <br /> * Frankenstein (2004) jako profesor Waldman <br /> * Nigdylandia (Neverwas, 2005) jako Dr Peter Reed <br /> * Historia przemocy (A History of Violence, 2005) jako Richie Cusack <br /> * Król (The King, 2005) jako David <br /> * Syriana (2005) jako Stan <br /> * Dobry agent (The Good Shepherd, 2006) <br /> * Beautiful Ohio (2006) jako Simon Messerman <br /> * Mr. Brooks (2007) <br /> * Downloading Nancy (2007) jako Albert <br /> <br /> <br /> Za: wikipedia <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=308#308 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: Albert Camus - &amp;quot;DŻUMA&amp;quot;<br /> Wysłany: Pon Gru 01, 2008 8:13 am (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 1<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-size: 18px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">MIĘDZY OBRAZEM A SŁOWEM</span></span> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: 11px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">&quot;DŻUMA&quot; (1992)</span> <br /> <br /> Scenariusz i reżyseria: Luis Puenzo <br /> na podstawie powieści Alberta Camusa <br /> &quot;La Peste&quot; (1948) <br /> </span> <br /> <a href="http://www.imdb.com/title/tt0105127/" target="_blank">http://www.imdb.com/title/tt0105127/</a> <br /> <br /> <br /> Mój ulubiony aktor, William Hurt, nigdy nie weźmie byle jakiej roli. Tak ma, że grywa w dobrych filmach, o których zwykło się mówić: ambitne. Filmy w których grywa można obdarzyć jeszcze jednym przymiotnikiem - &quot;psychologiczne&quot; lub (trafniej) - intelektualne. Intelektualne nie w rozumieniu: &quot;przeznaczone dla wąskiej elity&quot; lub &quot;obdarowanych przez Pana przeintelektualizowanym gustem&quot;, jak odbiorcy dzieł (np.) Woody Allena, Volkera Schlondorffa czy Davida Lyncha, nie. Po prostu - przeznaczonych dla widza myślącego, nie szukającego taniej i łatwej rozrywki; jakiejś gumy do żucia dla oczu i mózgu. Nakręconych dla widza, którego nużą problemy niewyżytych sekretarek, satyriasis wiecznych kawalerów, strzelaniny, pościgi, podrzynanie gardeł itp. <br /> <br /> W roku 1992 William Hurt, jak wspomniałem - mój ulubiony aktor, o którym wszystko lub prawie wszystko znajdzie Czytelnik tutaj: <br /> <br /> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000458/" target="_blank">http://www.imdb.com/name/nm0000458/</a> <br /> <br /> - wcielił się w rolę Doktora Reiux, w filmie Luisa Puenzo &quot;Dżuma&quot;, do którego reżyser osobiście napisał scenariusz na podstawie powieści Alberta Camusa. <br /> <br /> Hurtowi towarzyszy cała plejada gwiazd: <br /> <br /> Robert Duvall - Joseph Grand <br /> Raul Julia - Cottard <br /> Victoria Tennant - Alicia Rieux <br /> Sandrine Bonnaire - Martine Rambert <br /> Jean-Marc Barr - Jean Tarrou <br /> Jorge Luz - Stary Człowiek &quot;od kotów&quot; <br /> <br /> <br /> O &quot;Dżumie&quot; tyle napisano, że nie widzę potrzeby jej streszczenia. Znajomość powieści jest jednym z wyznaczników &quot;kulturowego pochodzenia&quot; a jej nieznajomość szkodzi naszemu wizerunkowi w towarzystwie, jak głośne a niespodziewane puszczenie wiatrów; lepiej iść w zaparte, rozglądając się bezwstydnie w poszukiwaniu rzekomego winowajcy. Kto czytał, ten wie a kto nie czytał, niech się rozgląda. <br /> <br /> Czy można nakręcić ideę? Czy jakikolwiek film a zatem - ruchomy obraz, jest w stanie oddać myśl? Czy słowo można oddać w sposób perfekcyjny za pomocą -udźwiękowionego lub nie - obrazu? Mam wątpliwości. Kiedy wielki Akira Kurosawa sfilmował &quot;Dersu Uzała&quot;, powieść o &quot;prymitywnym&quot; myśliwym z Syberyjskiej Tajgi i jego przyjaźni z carskim oficerem, krytyka zakrztusiła się (ja także) z zachwytu, posypały się nagrody w tym ta najważniejsza - Oskar. Ktoś jednak napisał, że niepotrzebny był tutaj geniusz Kurosawy, to Tajga dostała Oskara za wdzięk i bezpretensjonalność. Z pewnością, było w tych ironicznie złośliwych słowach nieco prawdy. Ponieważ Tajga nie potrzebuje scenariusza, &quot;gra&quot; samą siebie. Ale nie jest ludzką myślą, ludzkim przesłaniem a &quot;Dżuma&quot; Camusa - tak. <br /> <br /> Mimo wielokrotnych realizacji nikomu nie udało się filmem &quot;oddać ducha&quot; sienkiewiczowskiego &quot;Quo Vadis&quot;. Ani &quot;Iliady&quot; Homera. Dzieła Słowa naprawdę wielkie, wymykają się scenarzystom. operatorom najnowocześniejszych kamer a bywa, że i aktorom. <br /> <br /> W przypadku &quot;Dżumy&quot; Luisa Puenzo jest tak samo: oto arcydzieło literatury światowej, jak piszą dziś tabloidy dla półanalfabetów: &quot;Mega-Hit&quot; literatury, został wiernie sfilmowany w swym głównym zarysie i doskonale aktorsko odegrany. &quot;Wiernie sfilmowany w swym głównym zarysie&quot; oznacza dla mnie, że scenografia i dialogi zostały wiernie oddane na taśmie filmowej i ścieżce dźwiękowej; że aktorzy (najlepsi z najlepszych) na czas emisji przestali być sobą a wcielili się w postaci wykreowane umysłem i piórem geniusza. Mówili to, co powieściowe postaci i tak, jak kazał im mówić Camus na stronach swojej powieści. O czymś zapomniałem? Oczywiście! Zapomniałem o szczurach! Szczury także stanęły na wysokości zadania, zdychając w ilościach, miejscach i pozach według zaleceń pisarza. &quot;Dżuma&quot; bez szczurów? Nigdy! <br /> <br /> Więc oglądamy film; śledzimy akcję rozgrywającą się w Oranie otoczonym od zewnątrz przez uzbrojony kordon sanitarny żołnierzy i zaatakowanym od wewnątrz przez Śmierć w postaci zarazy. Dżuma zrazu wchodzi do miasta po cichutku na słabych, miękkich szczurzych łapkach ale kiedy się poczuwa pewnie, rozsiada się wygodnie jak śmiercionośny niechciany krewny, mordując wszystkich, którzy się jej nawiną. Domownikom pozostaje tylko modlić się i czekać na swoją kolej, która nie musi dla nich nadejść, bo pewien procent przeżyć musi. Do której puli zostaną zaliczeni bohaterowie (Rieux, Cottard, Stary Człowiek &quot;od kotów&quot;) nie wiemy ale się dowiemy nim zobaczymy napis &quot;The End&quot;. <br /> <br /> Zobaczyliśmy napis &quot;The End&quot; i wiemy, kto przeżył a kto umarł. Widzieliśmy okropności śmierci od zarazy; nie były nam obce uczucia gniewu, bezradności, nadziei i rozpaczy, jakie miotały duszami bohaterów; czuliśmy ich strach i przerażenie. Zareagowaliśmy dokładnie tak, jak reagujemy na wieść o kimś uwięzionym pod gruzami zawalonego domu albo przez terrorystów z kałasznikowami w rękach; albo na widok konającego na raka dziecka, proszącego o pomoc oglądaczy telewizyjnych newsów. <br /> <br /> Czy w założeniu Camusa, właśnie TO mieliśmy odczuwać i zrozumieć? Odczuwać może i tak ale - zrozumieć? Nie, nie; prawda jest taka, że oglądając pokazane na taśmie zdarzenia ani nie zrozumieliśmy, ani nie odczuliśmy tego, co odczuwaliby prawdziwi Rieuxowie, Starzy Ludzie &quot;od kotów&quot; czy Cottardowie gdybyśmy znaleźli się obok nich wtedy, w Oranie! Dlaczego? Paradoksalnie: dlatego, że aby coś przeżyć, trzeba to po prostu... przeżyć! <br /> <br /> Wracam do &quot;Quo Vadis&quot; - słowa Sienkiewicza, jakie płyną z książki, owe wszystkie &quot;drogie nieobecne&quot; w filmie, jak np. &quot;pomyślał&quot;, &quot;poczuła&quot;, &quot;dotknęła&quot;, &quot;wziął&quot; etc. owe wszystkie&quot;i&quot;, &quot;ale&quot;, &quot;z&quot;... Ale głównie - konieczność wyobrażania sobie twarzy postaci, ich otoczenia; analizowanie losów bohaterów powieści i tych losów możliwych wariantów, to czynności pokrewne tworzeniu powieści. Czytelnik jest jakby współautorem książki, widz - tylko oglądaczem &quot;gotowca&quot;. <br /> <br /> Nie, ekranizacja &quot;Dżumy&quot; nie rozczarowała mnie w najmniejszym stopniu. Potwierdziła pewną starą prawdę związaną z filmem: arcydzieła literatury nie da się &quot;wiernie&quot; oddać. Można je tylko sfilmować, a to zupełnie inna sprawa, bowiem nawet jak &quot;najwierniej&quot; sfilmowane arcydzieło oddaje w taki sam sposób głębię myśli pisarza, jak najdoskonalej namalowany bukiet kwiatów oddaje ich zapach i wpływ na nasze zmysły. <br /> <br /> Tę ekranizacje z pewnością zobaczyć warto, choćby dla Williama Hurta z jego senno-łagodno-cierpiącym spojrzeniem i uśmiechniętym smutkiem. Albo dla Victorii Tennant. No i, oczywiście, dla doskonałej gry aktorskiej Szczurów, naszych Braci Mniejszych. <br /> <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=307#307 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Wysłany: Nie Lis 30, 2008 1:57 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 1<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-size: 16px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold"> C.D. - &gt; OBCY W KAŻDYM CALU</span></span> <br /> <br /> <br /> <br /> Kim jest Arthur Meursault? Jest nikim. Oczywiście, ma imię, nazwisko, wiek, wzrost i na pewno ma jakąś przeszłość. Jaką? Nieważne. Ma jakieś pragnienia? Z pewnością; każdy człowiek, żywy człowiek je ma. A więc - jakie namiętności i pragnienia targają Panem Arthurem Meursault? Nie pytajmy, nieważne! Dlaczego to, co w prawdziwym życiu jest ważne, w &#8222;Obcym&#8221; - przeciwnie - ważne nie jest? Nie wiem. Nie rozumiem. <br /> <br /> Camus budując akcję za pomocą narracji-monologu Arthura, buduje portret psychologiczny wysterylizowanego z jakichkolwiek pasji, labilnego, bezpłciowego socjopaty o emocjach polipa, całkowicie pozbawionego uczuciowości wyższej; człowieka który wzbudza moją wielką niechęć i wzruszenie ramion a więc kogoś, kogo bez wahania nazwę popieprzonym, chorym facetem albo trafniej - &#8222;człowiekiem nieożywionym&#8221;. <br /> <br /> To nie ja, to Camus stworzył postać, która cokolwiek robi i czuje, czuje i robi beznamiętnie. Beznamiętnie przesypia się z Marią, dawną koleżanką z biura a kiedy ta stawia pytanie, czy się z nią ożeni, beznamiętnie odpowiada, że tak. Lecz kiedy Maria domaga się wyjaśnienia czy to, że się z nią ożeni oznacza, że ją kocha, Arthur &#8222;uczciwie&#8221; stwierdza, że to &#8222;bez znaczenia&#8221;. Bo dla Obcego nic nie ma znaczenia; na propozycję wyjazdu do Paryża (a więc lepsze perspektywy) oświadcza równie beznamiętnie, że jest mu wszystko jedno. <br /> <br /> Czy Arthur Meursault jest inteligentny? W więzieniu najbardziej dokucza mu brak kobiet i papierosów, i dopiero strażnik &#8222;uświadomił mu&#8221;, że więzienie &#8222;wiąże się z karą i stąd te restrykcje&#8221;. Zatem, raz jeszcze: czy Arthur Meursault jest inteligentny? A jeśli nie jest, czy nie będzie zasadne określenie &#8222;Obcego&#8221; mianem niezamierzonej prowokacji literackiej, zamiast - jak to przypochlebnie napisał Sartre - &#8222;powieści napisanej na podobieństwo powiastki filozoficznej Woltera&#8221;. Cóż za napuszona bzdura! <br /> <br /> Mija prawie półwiecze od śmierci Camusa, a niemilknące chóry krytyków i badaczy literatury kiwający się jak Żydzi nad Torą, cały czas zachwalają tę powieść, jako drzewce i sztandar literackiego egzystencjalizmu naraz, objawiając nam coraz to nowe &#8222;drugie dna&#8221; tej historii człowieka o rozumku po lobotomii, żadnej osobowości i systemie emocjonalnym wykastrowanego leniwca. Apologeci &#8222;Obcego&#8221;, jako żywo przypominają mi pewną anegdotę &#8222;z życia wyższych sfer&#8221;, gdy pewna dama uraczyła spacerującego z nią księcia takim oto pochlebstwem: <br /> <br /> <ul><span style="font-weight: bold">- Sire, masz pan tak poetycką duszę, że nawet w gównie dostrzeżesz piękno&#8221;. </span></ul> <br /> <br /> <br /> Ale są takie chwile, w których nachodzi mnie zwątpienie. Czasami odnoszę wrażenie, iż Camus zastawił na Czytelników (w tym i na mnie) niebywale podstępną pułapkę intelektualną &#8211; groteskową humoreskę, którą wszyscy potraktowali poważnie. <br /> <br /> Pamiętajmy, że z Oranu Camus na stałe przyjeżdża do Paryża dopiero w 1942 roku, więc może tak było, że na podstawie prasowej notatki i relacji z procesu, gdyż opisywane zabójstwo Araba przez urzędnika francuskiego rzeczywiście miało miejsce (Camus wspomina o tym w &#8222;Dżumie&#8221;), pisarz z premedytacją, absolutnie świadomie napisał albo - opisał historię mentalnego warzywa? I dopiero zwolennicy różańcowego kółka Sartrea i Beauvoir przypisali jej wartości &#8222;wolterowskiej powiastki&#8221;, dopinając jednocześnie do surduta pisarza odznakę Pierwszego Między Egzystencjalistami? Camusowy chichot zza grobu? <br /> <br /> Ale nie! Psiakrew, nie! Nie istnieje żadna &#8222;pułapka intelektualna&#8221;! Nie słychać żadnego &#8222;chichotu zza grobu&#8221; bo nagie fakty zawarte na stronach &#8222;Obcego&#8221; dosadnie temu przeczą. A potwierdza, niczym badanie DNA - ów nieszczęsny wywiad w którym Camus wyznaje: <br /> <br /> <ul><span style="font-weight: bold">&#8221;Meursault nie bierze udziału w grze. Odpowiedź jest prosta: odmawia kłamstwa.&#8221; </span></ul> <br /> <br /> Na Boga! W jakich, &#8222;kłamstwach&#8221;, w jakiej &#8222;grze&#8221; odmawia swojego &#8222;udziału&#8221; ten beznadziejny półgłówek? Bo Meursault to oczywisty półgłówek, którego stworzył Camus, więc? <br /> <br /> W literaturze prawie nigdy nie zdarza się spotkać historii o niczym, napisanej w sposób genialny; &#8222;bo co tu dużo mówić, jak nie ma o czym gadać&#8221; jakbyśmy dziś powiedzieli. Oczywiście, zawsze znajdzie się jakiś wyjątek, który potwierdzi regułę. Takim wyjątkiem jest hemingwayowskie opowiadanie &#8222;Motyl i czołg&#8221;; ledwie kilkadziesiąt zdań a mamy przed oczyma bez mała cały epos. Dlaczego? Dlatego, że po zakończeniu lektury &#8222;Motyla i...&#8221; możemy sobie dopowiedzieć wszystko, co tylko nam przyjdzie do głowy. Nic nie jest ostatecznie zamknięte a w &#8222;Obcym&#8221;, bohater wstępując na szafot, na szafocie ginie i nie ma już czego dopowiadać. Dokonało się, więc Tirez le rideau, farce est jouée!* <br /> <br /> A może (bo zawsze jest jakieś &#8222;może&#8221;) przyczyn bylejakości i nicości &#8222;Obcego&#8221; należy szukać w fatalizmie, ku któremu skłaniał się pisarz? W ateizmie i fatalizmie, którym zdawali się hołdować pospołu Camus-Geniusz i... Obcy-Meursault? <br /> <br /> Camus nie krył swojego ateizmu, zaś ateizm Obcego pisarz najlepiej uwidocznił w scenie przesłuchania, kiedy to na oświadczenie Meursaulta, iż &#8222;nie wierzy w Boga&#8221;, przerażony i wstrząśnięty do granic sędzia śledczy wywija przed nim krucyfiksem w nadziei, że skruszony zbrodniarz wytoczy choćby jedną łzę &#8222;przed tym wizerunkiem boleści&#8221;. Jednak łatwiej wielbłądowi będzie przejść przez ucho igielne, niż sędziemu wytoczyć &#8222;choćby jedną łzę&#8221; z oka Obcego. Dlaczego? Bo Meursault jest &#8222;znudzony&#8221; całą tą sytuacją, i wcale &#8222;nie zamierza udawać czegoś, czego nie czuje.&#8221; A czuje cokolwiek? Tego Camus nie napisał. <br /> <br /> Ale załóżmy, że głębia i wartości moralne &#8222;Obcego&#8221; i jakieś utajone a niezapoznane przesłania kryją się w fatalizmie samego Camusa. Załóżmy, bo co nam szkodzi? <br /> <br /> Zawsze zdumiewali mnie fataliści deklarujący niewiarę w Boga. Jeżeli nie ma żadnej siły sprawczej, to któż zdeterminował los fatalisty? Fatalista jest człowiekiem, który wierzy, że wszystko jest a priori zapisane, zważone i podzielone; wie również, że &#8222;jakieś coś&#8221;, jakiś Duch czy Bóg w ramy fatalizmu wtłoczył nieskończoną ilość możliwych wariantów egzystencji jego, fatalisty, i że tylko od niego, fatalisty zależy, co wybierze na &#8222;długie, zimowe wieczory&#8221; po śmierci - Raj czy Piekło. Wolna wola, mopanku! <br /> <br /> Ale jeśli tak, jeśli Camus (zakładajmy nadal) był takim właśnie fatalistą-deistą (którym, oczywiście, nie był), to dlaczego jego bohater nie idzie przez życie w niezachwianej pewności, że dokądkolwiek się wybierze - dojdzie, tylko kręci się dokoła osi zdarzeń bezwładny, labilny i obojętny na wszystko, jak osławione gówno w przerębli życia? No, chyba, że Camus był wyznawcą takiego Boga, którego święte księgi składają się z samych niezapisanych kart a Dekalog ma tylko numery porządkowe bez treści przykazań. Dlaczego nie? <br /> <br /> W &#8222;Obcym&#8221;, podobnie jak w książce telefonicznej, nie ma żadnego przesłania a tym bardziej - żadnej filozofii. Meursault nie tylko &#8221;[...] nie bierze udziału w grze&#8221;; nie tylko nie [...]&#8221;odmawia kłamstwa&#8221;, jak twierdzi pisarz w cytowanym wywiadzie, ponieważ &#8222;napisany Meursault&#8221; nie przyjmuje świadomie postawy, jak czynią w prawdziwym życiu, prawdziwi ludzie broniąc jakichś przekonań, &#8222;lebensraumu&#8221;, stylu życia czy czego tam jeszcze. Prawdziwi ludzie stosują koturny i sztafaż, szantaż i donosy; paskudnicy zakładają piękne maski kryjąc prawdziwe oblicza; urodzone dziwki zgrywają Joanny d&#8217;Arc, uczciwi z pozoru - kradną i oszukują, święci okazują się być dewiantami ale wszyscy czynią to z jakiegoś powodu. Na znak protestu zaszywają się w pustelniach, rzucają bomby, dosypują trutki do zupy kochance lub ze sztyletem w dłoni rzucają się na tyrana. Dlaczego? Dlatego, że oni żyją. Żyją i odczuwają emocje. <br /> <br /> W prawdziwym, niewydumanym życiu, faceci śpią z kobietami kierując się pożądaniem; pożądaniem nawet jeśli nie jej duszy, to tego, co kobieta ma pomiędzy nogami. Kiedy prawdziwi urzędnicy zabijają Araba czy Duńczyka, a nawet Bogu ducha winnego Eskimosa, zabijają go z miłości, nienawiści, pogardy; dla forsy, dla skóry foczej, sań i psiego zaprzęgu ale nigdy dlatego, że jest im obojętne czy ofiara będzie czy też - nie będzie żyć. Taki powód istnieć nie może, bo nie istnieje. Bo nie jest powodem. Nie istnieje? Wolnego! Nie dla Camusa a tym samym - nie dla Meursaulta. Dlaczego? Bo Meursault jest &#8222;znudzony&#8221; całą tą sytuacją i &#8222;nie zamierza udawać czegoś, czego nie czuje.&#8221; <br /> <br /> Wyżej postawiłem pytanie: a więc - jakie namiętności i pragnienia targają Arthurem Meursault? Odpowiedziałem, iż żadne, więc spieszę z uzupełnieniem; owszem, jest coś, czego pragnie Obcy i bynajmniej nie jest to pragnienie wolności, on pragnie by tłum, zgromadzony dokoła &#8222;jego&#8221; szafotu, powitał go okrzykami nienawiści. Och, cóż to za pieprzony idiotyzm! Jeżeli poprzez &#8222;Obcego&#8221; Camus chciał wyłożyć jakąkolwiek filozofię, to była to nie tyle filozofia moralnej nędzy, ile (parafrazując Engelsa) nędza filozofii. <br /> <br /> EPILOG: <br /> <br /> Czy według mnie &#8222;Obcy&#8221; Alberta Camusa w ogóle posiada jakieś zalety? Zaskoczę wielu - oczywiście, że tak; posiada! Camus był mistrzem pióra; jako ex-dziennikarz potrafił we wszystkim, co pisał, w każdym kawałeczku swojej prozy lapidarnie wyłożyć to, co chciał wyłożyć. Non plus ultra. <br /> <br /> &#8222;Obcego&#8221; czyta się doskonale od pierwszej do ostatniej strony. I właśnie dopiero ta ostatnia uświadamia nam, że przeczytaliśmy genialnie, mistrzowsko napisane, literackie nic. Nic, ale jakże genialnie napisane! <br /> <br /> P.s.: <br /> W latach sześćdziesiątych, po obejrzeniu filmu Viscontiego w gdańskim kinie &#8222;Kameralne&#8221;, spytałem idącego obok mnie Kolegę: <br /> - No i co z tego? <br /> W odpowiedzi z zakłopotaniem wzruszył ramionami. <br /> Dziś nie pytam, bo znam odpowiedź: <br /> - No i nic z tego. <br /> <br /> <br /> __________ <br /> *<span style="font-style: italic">Tirez le rideau, farce est jouée</span> (fr.); Opuśćcie kurtynę, komedia skończona. <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=306#306 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: Albert Camus - &amp;quot;OBCY&amp;quot;, W KAŻDYM CALU<br /> Wysłany: Nie Lis 30, 2008 1:56 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 1<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-size: 18px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">Albert Camus - &quot;OBCY&quot;, W KAŻDYM CALU</span></span> <br /> <br /> <br /> <br /> W roku 1967, siedem lat po absurdalnie tragicznej śmierci Alberta Camusa, Luchino Visconti pisze scenariusz i reżyseruje film na podstawie powieści &#8222;Obcy&#8221;; w roli Arthura Meursault obsadza Marcello Mastroianniego; rolę Marii, jego kochanki, powierza równie wspaniałej Annie Karinie. <br /> <br /> Oczywistym atutem filmu był urokliwy, stary, kolonialny Algier; wystąpiły też palmy, plaże, Arabowie, burnusy, białe kasby, jednym słowem - egzotyka. No i autorytet Viscontiego, wspartego jak Leonidas o honor Spartanina, na opowiadaniu wprawdzie martwego, ale nieśmiertelnie wielkiego Camusa. Taka mieszanka musiała lub, co najmniej - powinna zaowocować skończonym arcydziełem. <br /> <br /> Niestety! Film to beznadzieja pod każdym względem; nie pomogła doskonałość reżysera i genialni aktorzy. To o beznadziejach powiadają: &#8222;I w Paryżu nie zrobią z owsa ryżu&#8221;; w roku 1968 &#8222;Obcy&#8221; nominowany do Złotego Globu w kategorii &#8222;Najlepszy film zagraniczny&#8221; przepada z kretesem na rzecz &#8222;Vivre pour Vivre&#8221; Claude Leloucha. Bo &#8222;Obcy&#8221;, to powieść nawet nie to, że słaba ile, po prostu, zła. A w porównaniu z &#8222;Dżumą&#8221;... Nie, taka paralela byłaby wysoce nieprzyzwoita! &#8222;Dżuma&#8221; jest wielka i ponadczasowa; jest przemyślana od A do Zet a jedyny (dla polskiego Czytelnika) jej feler, to lichutkie tłumaczenie &#8222;żywcem&#8221; z literackiego francuskiego, na licho wie, jaki polski. <br /> <br /> Twierdzę, że &#8222;Obcy&#8221; to słaba powieść. Pod jakim względem? Łatwiej mi wymienić, pod jakim względem jest dobra. W oryginale słowa Camusa brzmią znakomicie, bo francuski w ogóle znakomicie brzmi a Camus posługuje się słowem po mistrzowsku; to warte podkreślenia, bowiem (jak wspomniałem) &#8222;Obcy&#8221; przełożony na ten zdumiewający &#8222;polski&#8221; w jakim go do dziś czytamy, jest ostatecznym coup de grâce twórczej myśli &#8222;egzystencjalizmu literackiego&#8221;, wiekopomnych idei i tego wszystkiego, czego tam (dla mnie) nie ma i (dla mnie) nigdy nie było. <br /> <br /> Wielokrotnie zastanawiałem się, dlaczego pisarz tego formatu, co Camus, napisał takie byleco? Czy dlatego, że kiedy tworzył &#8222;Obcego&#8221; był jeszcze &#8222;niezupełnie wielki&#8221;? Wszak dystans czasowy, jaki dzieli te dwa utwory - &#8222;Obcy&#8221; rok 1942 i &#8222;Dżuma&#8221; rok 1948 - to ledwie 6 lat. Ledwie? Tutaj chyba się kryje częściowe wyjaśnienie: dla pisarza 6 lat, to cała era! Dla pisarza dojrzałego i genialnego, a takim właśnie Albert Camus jest dopiero w 1948 roku. <br /> <br /> Rok 1948 to niebywale ważna data w życiu i twórczości pisarza, prawdziwy Rubikon; po zerwaniu z Sartrem i jego literackimi satelitami, po nieskutecznych, jak wiadomo, próbach kategorycznego odcięcia się od przypisywanego mu statusu Kreatora literackiego egzystencjalizmu, pisze &#8222;Dżumę&#8221;. <br /> <br /> Ale dla mnie, teraz, ważny jest ów rok 1942, kiedy Camus zasiada do biurka z zamiarem napisania jakiegoś &#8222;manifestu&#8221; egzystencjalizmu w literaturze, któremu nadaje tytuł &#8222;Obcy&#8221; (jakże przystający do nurtu wyznawanej wówczas przez pisarza filozofii). Camus Anno Domini 1942 nie jest jeszcze pisarzem &#8222;wielkim&#8221;, ani &#8222;literacko dojrzałym&#8221;; nie był nawet szczęśliwym posiadaczem krzepkich jak spiż światopoglądów, którym będzie za lat sześć, a które zaowocują przyznaniem mu Nagrody Nobla. I wcale nie za &#8221;Dżumę&#8221;, jak twierdzą niektórzy krytycy i dzieci, tylko za całokształt twórczości. W swoim uzasadnieniu z 1957 roku, Komitet noblowski stwierdził: <br /> <br /> <ul><span style="font-weight: bold">[--]&quot;za ogromny wkład w literaturę, ukazującą znaczenie ludzkiego sumienia&quot;.</span></ul> <br /> <br /> Ani słowa o &#8222;Dżumie&#8221;. Kropka! <br /> <br /> <br /> *** <br /> <br /> W jednym z ostatnich wywiadów Camus wyznaje: <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">&gt;Streściłem &#8222;Obcego&#8221; jakiś czas temu, w zdaniu, które uznaję za paradoksalne: <br /> <br /> - W naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć. <br /> <br /> Chciałem tylko powiedzieć, że bohater książki jest skazany, ponieważ nie bierze udziału w grze. W tym sensie jest obcym dla społeczeństwa, w którym żyje, błądzi na marginesie, na obrzeżach życia prywatnego, samotniczego, zmysłowego. Dlatego czytelnicy skłaniają się do traktowania go jako bankruta. Meursault nie bierze udziału w grze. Odpowiedź jest prosta: odmawia kłamstwa.&lt;</span> <br /> <br /> Tyle sam autor; zaś w &#8222;Explication de&#8217;Etranger&#8221; Jean-Paul Sartre na temat tej powieści napisał: <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">&#8222;powieść jest napisana na podobieństwo powiastki filozoficznej Woltera, a Camus jest autentycznym moralistą.&#8221; <br /> </span> <br /> Doprawdy? <br /> <br /> O czym jest &#8222;Obcy&#8221;? Jaki &#8222;morał&#8221; na miarę Woltera wynika z &#8222;Obcego&#8221;? O czym opowiada Camus, nasycony w &#8222;Saint Germain des Prés&#8221; i &#8222;Cafe de la Flore&#8221; miazmatami rozważań o egzystencjalizmie u boku Jean-Paul Sartre, Raymonda Aron czy Simone de Beauvoir? Co przekazuje lub chce przekazać za pomocą niemisternego, chwilami wręcz reporterskiego zapisu wydarzeń, najpierw z zapylonej kurzem mieściny pod bitewną nazwą Marengo, a później w samym Algierze, równie spopielonym słońcem Maghrebu, pod którym egzystuje on, Meursault; tytułowy Obcy? <br /> <br /> Lapidarnie: Camus przekazuje Czytelnikom opis zdarzeń, w których początku Francuz, pracownik biurowy z Algieru, niejaki Meursault bierze udział w pogrzebie swojej matki. Następnie, w wyniku splotu innych zdarzeń, ów Meursault zabija jakiegoś zupełnie obcego sobie tubylca-Araba, w wyniku czego skazują go na szafot, na którym postanawia umrzeć bez żalu. Koniec. <br /> <br /> &#8222;Obcy&#8221; zaczyna się słowami: <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">&#8222;Dzisiaj umarła mama. Albo wczoraj, nie wiem. Dostałem depeszę z przytułku: &#8222;Matka zmarła. Pogrzeb jutro. Wyrazy współczucia&#8221;. Niewiele z tego wynika. To stało się być może wczoraj.&#8221;</span> <br /> <br /> Wspaniale rozpoczęte! To wciąga. Bezradność Adresata w obliczu śmierci osoby tak bliskiej, że bliższej być nie może - matki. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">&#8222;Przytułek leży o dwa kilometry od miasta. Zrobiłem tę drogę piechotą. Chciałem zaraz zobaczyć mamę. Ale dozorca powiedział, że powinienem odwiedzić dyrektora. Ponieważ był zajęty, czekałem trochę. Dozorca przez cały czas coś do mnie mówił; wreszcie zobaczyłem dyrektora: przyjął mnie w swoim gabinecie. Jest to mały staruszek z Legią Honorową. Przyjrzał mi się swymi jasnymi oczkami. Potem uścisnął mi dłoń, którą przytrzymał tak długo, że nie bardzo wiedziałem, jak ją wycofać. Zajrzał do kartoteki i powiedział: &#8222;Pani Meursault przybyła tu trzy lata temu. Pan był jej jedyną podporą&#8221;. Sądziłem, że stawia mi jakieś zarzuty, i zacząłem wyjaśniać. Ale przerwał mi: &#8222;Pan nie musi się usprawiedliwiać, moje drogie dziecko. Czytałem kartotekę pańskiej matki. Pan nie mógł zaspokoić jej potrzeb. Musiała mieć pielęgniarkę. Pana pobory są skromne. Zważywszy to wszystko, tutaj było jej lepiej&#8221;. Powiedziałem: &#8222;Tak, panie dyrektorze&#8221;.</span> <br /> <br /> <br /> Wspaniale oszczędnie! Jeszcze długo będziemy się napawać tą wspaniałą oszczędnością słów, nim wreszcie pojmiemy, że ta stylistyka nie jest szkieletem jakiejkolwiek wspaniałej budowli, tylko fasadą za którą nie ma niczego prawdziwego, jak za osławionymi fasadami cesarskiej Addis Abeby: żadnej filozofii egzystencjalnej Kierkegaarda, idei Heideggera czy myśli Jaspersa; za egzystencjalnym tytułem kryje się wyłącznie &#8222;potiomkinowska&#8221; wioska. <br /> <br /> Raz jeszcze: Camus przekazuje Czytelnikom opis zdarzeń, w których początku pewien francuski urzędnik z Algieru, niejaki Arthur Meursault bierze udział w pogrzebie swojej matki a na końcu idzie na szafot, na którym postanawia umrzeć bez żalu. <br /> <br /> Oczywiście, pośrodku coś się dzieje; są jakieś senne wydarzenia, na podobieństwo patyków i liści płynące po wielkiej burzy środkiem leniwej, wielkiej i mętnej rzeki. Tyle, że burza jeśli nawet była; to była &#8222;gdzieś tam&#8221;; ominęła opisywany przez Camusa nurt. Czytelnik dostaje do rąk wyjałowiony z życia opis, który może być równie dobrze opisem wegetacji pustynnych kamieni. <br /> <br /> Wszystkie bez mała postacie z &#8222;Obcego&#8221; są nierzeczywiste. I chyba żadna z nich nie jest w stanie wzbudzić do siebie sympatii. No, może ów starzec, niejaki Salamano, z lubością sadysty zadręczający własnego psa gdy jest pod ręką i płaczący po nim, gdy zaginął. Czytamy: &#8222;Wieczorami z jego pokoju dobiegał płacz.&#8221; Tak, chyba tylko ów paskudny staruch jest jedynym żywym człowiekiem, pośród tej menażerii jakby z kartonu wyciętych ludzkich standów. <br /> <br /> [....] <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=305#305 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: POTĘGA SłOWA. Albert Camus &amp;quot;Dżuma&amp;quot;<br /> Wysłany: Nie Lis 30, 2008 1:55 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-weight: bold"><ul><ul><span style="font-size: 29px; line-height: normal"> Potęga SŁOWA <br /> <br /> &quot;Dżuma&quot; </span></ul></ul></span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <ul><span style="font-style: italic">&#8222;Tak - powiedział - To niemal niewiarygodne. Ale zdaje się, że to dżuma.&#8221;</span> <br /> <br /> <span style="font-size: 11px; line-height: normal">&#8222;DŻUMA&#8221;; Albert Camus</span> <br /> </ul> <br /> <br /> <br /> <br /> W naszym, ludzkim świecie, rzeczy nienazwane nie istnieją. Dopiero nadanie im miana powoduje, że coś (lub ktoś) &#8222;staje się&#8221;. Kim jest taki &#8222;N.N&#8221;? Nikim - jakimś potwornym Nomen Nescio, człowiekiem bezimiennym, nienazwanym. Nemo, czyli - nikt. <br /> <br /> A to nieznane, dopiero odkryte stworzenie w głębinie? Krab? O, nie! Czyż może istnieć krab, któremu nie nadano imienia a tym samym - nie zakwalifikowano do odpowiedniej gałęzi drzewa wszelkiego żywota? <br /> <br /> &#8222;Ale zdaje się, że to dżuma&#8221;- mówi głośno doktor Rieux w odpowiedzi na pytanie doktora Castel. I w tej jednej, straszliwej chwili coś nieznanego, nieokreślonego więc przerażającego, nabiera namacalnych wymiarów i kształt ostateczny: oto Ona, zaraza o straszliwym imieniu Dżuma; jeden z czterech Jeźdźców Apokalipsy, posłaniec zapowiedzianej od Boga Śmierci. Śmierci wszechobecnej i nieuchronnej w swojej najczystszej, wysublimowanej postaci. <br /> <br /> Nim Rieux wypowie te nieodwracalne słowa, jakby magicznym zaklęciem otwierał puszkę Pandory, życie codzienne w Oranie, tam, na północno-afrykańskich rubieżach kolonialnej Francji toczy się według pisanych i niepisanych zasad, utartymi od tysiącleci szlakami gnuśnej i przyjaznej codzienności. <br /> <br /> Jest oczywiste, że owa przyjazność codzienności jest sporadycznie zakłócana zgonami z przyczyn równie &#8222;przyjaznych&#8221;, bo znanych, jak nieuleczalne choroby, starcze zwyrodnienia, cicha Śmierć niemowląt a tylko wyjątkowo - nieszczęśliwe wypadki czy samobójstwa; lecz to wszystko mieści się w &#8222;normalnej&#8221; krzywej statystycznej zgonów, których ilość zawsze można było przewidzieć z dużą dozą prawdopodobieństwa dla &#8222;roku obrachunkowego&#8221;. Ale doktor Rieux głośno mówi: &#8222;To dżuma&#8221; i te słowa zmieniają wszystko; dla nikogo nie ma już odwrotu, nie ma żadnej bocznej furtki; dokonało się! Consummatum est!* I od teraz będzie już tylko coraz to więcej męki i więcej zapomnienia, jakbyśmy powiedzieli parafrazując tytuł powieści Osvaldo Soriano. <br /> <br /> Teraz, kiedy &#8222;dokonało się&#8221;, Czytelnik może zapalić papierosa i wertując książkę Camusa zastanowić się, czy tak jest w istocie; czy słowo ma siłę sprawczą. <br /> <br /> Księga Rodzaju podaje: <br /> <br /> <ul><span style="font-weight: bold">&quot;A gdy tak się stało, Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią...&#8221;. </span></ul> <br /> <br /> Jak widać, nawet Bóg nazwał to, co stworzone a nienazwane, by zaistniało. Widać inaczej nie można. <br /> <br /> Głośne: &#8222;To dżuma&#8221; zmienia wszystko; jak gumką wyciera przyjazność błogosławionej śmierci codziennej, ścierając jednocześnie wszelkie dotychczasowe statystyczne krzywe, dane, liczby. I otwiera się przepastna głębia potworności cierpień, do tej pory zarezerwowana wyłącznie dla absolutnie nieuleczalnie chorych na raka. Jest przy tym niezmierne ważne dostrzec, że oto, w Oranie, Śmierć nie jest reprezentowana przez niewiastę o trupiej twarzy z kosą na piszczeli ramienia i w opończy z kapturem, do jakiej nawykliśmy dzięki Mistrzom średniowiecza, budowniczym katedr, ludwisarzom odlewającym cherubiny, pracowitym kamieniarzom wykuwającym Anioły Błogosławionej Śmierci, nie. Ta Śmierć, orańska, przybiera postać zdychających na naszych oczach w krwotocznych drgawkach kanalizacyjnych szczurów i skręconych w agonii, wyjących z bólu i przerażenia umiłowanych żon, mężów, dzieci, kochanków i sąsiadów. Śmierć już nie stoi ante portas*, już jest pośród uliczek, pustoszy miasto od wewnątrz; szarpie pachwiny, rozrywa płuca i nerki. Od tej chwili nikt nie jest zdrowy, bo Dżuma czyha wszędzie a zapyziałe miasto kolonialne Oran, to jedno przepastne, nienasycone mortuarium. <br /> <br /> W obliczu zagrożenia, człowiek podejmuje wysiłek walki a ludzkie stado dzieli się na dowódców i żołnierzy; nie można inaczej - żeby przetrwać, trzeba stawić zorganizowany opór. Ale już nie ma podziału na dowódców-lekarzy i żołnierzy-chorych; wszyscy są chorzy po równo, bowiem - jak głosi napis na zegarze ratuszowym w Lipsku - mors certa, hora - incerta*. W Oranie wszyscy są pacjentami bardzo cierpliwymi* <br /> <br /> Marsze szczurów zdychających w krwawych konwulsjach ustają, bo Śmierć wypaliła naszych Braci Mniejszych powołując ich do szczurzego Raju; teraz puka od domu do domu, powołując Ludzi. Wszystkie drzwi są naznaczone bo w Oranie, od momentu w którym Rieux dżumę nazwał głośno Dżumą, wszyscy stali się Pierworodnymi przed obliczem Pana. <br /> <br /> Chory Oran zionie pustką. Oczywiście, nadal jest pełen jeszcze zdrowych, jeszcze żywych ludzi; jeżdżą autobusy i tramwaje, piekarze wypiekają chleby, kawiarnie serwują wina i homary a dziwki ciągle prowadzają klientów do nędznych klitek &#8222;na pięterkach&#8221;. Ale Oran zionie pustką duchową, bowiem zniknęła pewność jutra; nikt nie może powiedzieć, że jutra dożyje więc każdy jest a priori potencjalnym zmarłym. Właśnie w tym sensie miasto jest opustoszałe; ludzie rozmawiają półgłosem albo, po prostu, milczą. Przy łożu konającego mówi się szeptem lub milczy a w domu powieszonego nie mówi się o sznurze. W Oranie nad każdą szyją zwisa sznur. Lina. Splot zdarzeń, który wszystkich ulokował pewnej godziny, pewnego dnia i tygodnia, pewnego roku w mieście, gdzie Śmierć spersonifikowana została jednym wymówionym słowem. Kiedy zatrzaśnięto bramy, gdy obstawiono Oran tyralierą żołnierzy gotowych strzelać do każdego, kto zechce opuścić zadżumione miasto, wtedy, zamknięci wewnątrz zdrowi pojęli, że są zostali skazani podwójnie. <br /> <br /> Więc dla nich, dla osaczonych od środka i z zewnątrz nic już nie jest jak było. I nigdy nic już nie będzie, jak było, bo każda Śmierć nazwana, jak nielitościwy poborca, egzekwuje podatek &#8222;w imieniu i nazwisku&#8221;. W życiu. Pustoszeją kuchnie, sypialnie, łóżka; kawiarniane stoliki tracą stałych bywalców, dziwki - alfonsów, alfonsi - zatrudnienie a tramwaje i autobusy - pasażerów. Nawet koty nie znajdują swych odwiecznych ofiar, bo nic nie jest tak, jak było a to, co będzie, będzie zupełnie inne&#8230; <br /> <br /> Ci, którzy zachorowali, nie mają nawet czasu zapytać dlaczego to ich spotyka, bowiem umierają prawie natychmiast w kałużach wymiocin, ropy, krwi i potu zaś ci, którzy jeszcze nie czują śmiercionośnego muśnięcia pytają w trwodze: &#8222;Kiedy ja?&#8221; A czasem, oczywiście: <br /> - A jeśli ja, to dlaczego, dobry Boże? Dlaczego ja? <br /> <br /> Można snuć wielowątkowe rozważania nad Boskimi intencjami, lecz będą to tylko jałowe rozważania prostaczków, żeby nie powiedzieć &#8211; głupków, albowiem Bóg nie ma z tym nic wspólnego. Bóg nie sprowadza zarazy by wypaliła grzeszników; by poprzez Śmierć dokonać katharsis ludzkości, która grzesząc na Śmierć zasłużyła po stokroć. Nie. Bóg umył ręce od naszych uczynków, miłych czy nie-miłych, dając nam Dekalog i wolną wolę. Bóg patrzy, jak zachowamy się w chwili próby i nasłuchuje naszych myśli; rozumiemy czy - nie rozumiemy, że nie On, lecz właśnie my jesteśmy jedyną przyczyną i jedyną siłą i sprawczą, i motoryczną zarazy? <br /> <br /> Przecież gdyby Rieux nie wypowiedział słowa &#8222;dżuma&#8221;, gdyby jakiegoś kraba nie nazwano krabem &#8222;takim-to-a-takim&#8221;; gdyby Boga nie nazwano Bogiem - śmierć tysięcy szczurów i ludzi nie zaistniałaby, ot - więcej zgonów, zatem starczyłoby podnieść krzywą statystyczną i uznać nową wartość średniej za &#8222;normę&#8221;! Wszak jeśli większość populacji będzie karłowata i chora na syfilis, to syfilityczna karłowatość stanie się nie tylko normą ale i objawem krzepkiego zdrowia. <br /> <br /> &#8222;Dżuma&#8221; nie posiada bohatera. Żeby zaistniał bohater, autor musi powołać do istnienia anty-bohatera a tego Camus nie uczynił. Dlaczego? I Camus, i doktor Rieux są fatalistami i właśnie ten fatalizm nakazuje uczynić pisarzowi z Rieuxa nie tyle pierwszoplanowego bohatera, ile Uczestnika. <br /> <br /> Rieux jest lekarzem i człowiekiem mądrym; on nie walczy z zarazą jako taką, znając jej potęgę i swoją małość; może tylko łagodzić jej skutki, niosąc ulgę cierpiącym przez nacinanie dymienic i dodawanie otuchy żywym i jeszcze zdrowym słowami pociechy, jak duchowy przewodnik. Jak filozof, rozumiejący bezsiłę człowieka w zderzeniu z wyrokami Boskimi; fatum, ananke czy jak tam sobie chcemy nazwać to, co wypala Oran. <br /> <br /> Jak wspomniałem, fatalizm czyni z Rieux nie bohatera lecz Uczestnika; on nie walczy z dżumą ponieważ wie, że c&#8217;est la vie*; a c&#8217;est la vie zawiera prawdę prawd ostatecznych. To odpowiedź na odwieczne, dręczące ludzkość pytanie: dlaczego? To cena, jaką przyszło zapłacić nam, ludziom za jabłko, zjedzone w Raju przez Adama i Ewę. <br /> <br /> W &#8222;Dżumie&#8221; to nie Bóg jest Bogiem ponad Oranem; Bogiem jest Camus; to on rozdziela karty życia i śmierci, decydując kto ma umrzeć a kto przetrwa. I nie zarazki, moszczące się w rynsztokach i sypialniach Oranu zabijają, tylko Albert Camus-pisarz, Camus -Bóg. Dlatego jego powieść nie ma (podobnie, jak ludzkość), jednego bohatera. Owszem, Rieux jest postacią pierwszoplanową, ale także Tarrou, dziennikarz, doktor Castel, niedoszły samobójca Cottard i ów kosteryczny staruszek plujący na koty. Więc Rieux nie jest bohaterem zdarzeń w czas zarazy, tylko ich pierwszoplanową figurą; prawdopodobnie dlatego, że Camus-autor, Camus-człowiek go polubił. <br /> <br /> Kiedyś, w jakiejś nieznanej, odległej przeszłości, inny Rieux, w innych okolicznościach i towarzystwie, głośno raz pierwszy wypowiedział sprawcze słowo &#8222;Bóg&#8221; i wówczas także - Dokonało się! Consummatum est! <br /> <br /> Magiczna siła Słowa objawiła ludzkości Moc, która nie powoduje trzęsień ziemi, nie decyduje o naszych świętościach ni zboczeniach; nie zarządza gradem, powodziami, wojnami, pandemiami ani tym, która córek ludzkich zostanie zbrukana a który syn człowieczy - świętym. Moc, będąc Słowem, jest wszystkim: nami i całym naszym Wszechświatem z jego hekatombami szczurzych i ludzkich ofiar zdychających w ów czas orańskiej zarazy. Dlaczego? C&#8217;est la vie. <br /> <br /> <br /> --------------------------------------------------------------------------- <br /> *Ante Portas (łac.): u bram. <br /> *Pacjentami cierpliwymi: gra słów; pacjent z łac. patientia - cierpliwość. <br /> *Mors certa, hora incerta (łac.): Śmierć (jest) pewna, (jej) godzina niepewna. <br /> * C&#8217;est la vie (fr.); To (takie jest) życie. <br /> * Consummatum est (łac.) &#8211; Dokonało się <br /> <br /> <span style="font-style: italic">Plez</span> <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=304#304 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: DOM ASE albo MARLOWE<br /> Wysłany: Sro Paź 29, 2008 10:39 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><ul><ul><ul><ul><span style="font-size: 24px; line-height: normal"><span style="color: orange"><span style="font-weight: bold">TYTUŁ ROBOCZY:</span></span></span></ul></ul></ul></ul> <br /> <br /> <a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images36.fotosik.pl/25/ad95c62139bae775.png" border="0" /></a> <br /> <br /> <ul><ul><ul><span style="color: orange"><span style="font-size: 18px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">DOM &#197;SE albo MARLOWE</span></span></span></ul></ul></ul> <br /> <br /> <span style="color: red"><span style="font-size: 16px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">Fragment</span></span></span> <br /> <br /> <br /> <br /> <ul> <span style="font-weight: bold">&#8222;Czarownik to osoba, która nie bacząc na prawo Boskie, <br /> ośmiela się zawrzeć pakt z Diabłem&#8221; <br /> <br /> Jean Bodin;<span style="font-style: italic"> &quot;De la Demonomanie des Sorciers&quot;</span> ; 1580 r.</span></ul> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">[---]</span> <br /> <br /> <span style="font-size: 13px; line-height: normal">Stary, pozieleniały drewniany pomost niezbyt daleko wchodzi w wody fiordu (63°58&#8242;00&#8243; N, 9°59&#8242;00&#8243; E), dając możność wygodnego wsiadania do łodzi, łowienia ryb albo spoglądania na gigantyczną, porośniętą pąklami i wodorostami czaszkę kaszalota, która od połowy dziewiętnastego wieku spoczywa na kamienistym dnie. Ryby wpływają i wypływają oczodołami i nikt nie pamięta, gdzie zniknęła sześciometrowa żuchwa. <br /> <br /> Jest przedostatnia wrześniowa środa, pora kolacji i niebawem słońce nieco się obniży; na pomoście siedzi kobieta w jasnobeżowej sukience z nogami podwiniętymi pod siebie. Kobieta ma na imię &#197;se. Wyobraź ją sobie: jasna skóra usiana piegami, do tego rude, prawie czerwone włosy, wąski zadarty nos, pełne usta. Kiedy wstanie zobaczysz, że jest wysoka i szczupła, jej talia przypomina klepsydrę a oczy kolor spłowiałego błękitu jak powietrze tam, nad ostrymi szczytami albo tam, na horyzoncie czarnych fal, gdzie świeci cienka nitka pod warstwą skłębionych cumulonimbusów zapowiadających sztorm. <br /> <br /> Więc ma na imię &#197;se i jest stąd. Wprawdzie nie mieszkała tutaj od wielu lat, ale kilka dni temu przyjechała z kochankiem. Czy na zawsze? Tego jeszcze nie wie. Kiedy usiadła na pomoście i popatrzyła na fiord, wodę, zatopioną czaszkę, góry, głazy, niebo i stojący nieopodal kuter od razu poczuła się tak, jakby nigdy stąd nie wyjeżdżała; ten sam niezmienny horyzont; niezmienne sosny, zbocza gór i błękit ponad nimi; trawy na pastwiskach z krowami i jej stary, zniszczony drewniany dom z gankiem i pomostem wchodzącym w granatowo-czarne wody fiordu. Czy jest szczęśliwa? Jest szczęśliwa, zmęczona podróżą i wydarzeniami ostatnich tygodni; szczęśliwa, zmęczona i jednocześnie - spokojna. Stan, który odczuwa, można określić jako poczucie zmęczenia nasycone spokojem i nieobecnością. Nie, nie! Nie jest zrezygnowana w znaczeniu: zrezygnowana a zatem - pogodzona z losem, nie; jest po prostu spokojna. Szum wody i zapach sosen o, to jest ten spokój. I zapach nadciągającego wieczornego sztormu. <br /> <br /> Teraz &#197;se wstanie, ponieważ z drewnianego domu wychodzi jej kochanek. &#197;se widzi, jak zapalając papierosa jej mężczyzna odwraca się plecami do wiatru i osłania dłonią płomyk benzynowej zapalniczki. Woła do niego <br /> -Hej, hej! <br /> <br /> -Hej, hej! Odpowiada mężczyzna, ruszając w jej kierunku; ma czterdziestkę, więc jest od niej trochę starszy; cierpi na niezdiagnozowaną chorobę, co wprawdzie jest stanem godnym ubolewania zważywszy jego wiek aczkolwiek w świecie, w którym żniwo śmierci codziennie zbierają straszliwe malaria i AIDS, jego stan nie jest stanem budzącym sensację. <br /> <br /> Mężczyzna ma na imię Eryk i choć nie jest Norwegiem i Skandynawem, można go ze Skandynawem pomylić widząc jego ryżą brodę, niemały wzrost, konstatując jego upodobanie do wódki oraz dziwnie nieskandynawską łagodność w stosunku do kobiet, jakby uważał człowieczy rodzaj męski za zwierzęcą odmianę <span style="font-style: italic">undermänniska</span>, podludzi. Kim jest? Raczej: kim był; był korespondentem, autorem kilku nieczytanych powieści i opowiadań; twórcą obrazów średniego formatu, w zamierzchłej przeszłości malowanych olejami na lnianych płótnach. Niektóre jego obrazy spoczywają na poddaszach domów kilku miast odległego państwa tam, za niegłębokim morzem, choć, oczywiście, można je z całą pewnością odnaleźć na śmietnikach wszędzie, gdzie mieszkał. <br /> <br /> Teraz Eryk idzie w stronę &#197;se z papierosem ukrytym w dłoni; są bardzo blisko, więc ona zaraz dotknie jego policzka a on ją obejmie za szyję, starając się nie oparzyć jej papierosem albo wyrzuci papierosa i obejmując &#197;se równocześnie za szyję i w tali pocałuje ją w usta, potem w oczy, policzki, czoło i w szyję. W tle między nimi zobaczysz ptaka zatrzymanego w locie siłą północnego wiatru i pianę fal rozbryzgującą się między wygładzonymi kamieniami a tu i ówdzie dotkniesz wzrokiem martwe brunatnice, gnijące ścierwo mewy, białe okruchy strzaskanych muszli i pancerzy skorupiaków. <br /> <br /> W chwili obecnej, niedosłyszalny dla obojga zegar w stylu art nouveau (Berliner-Zimmeruhren-Fabrik GmbH; 1918) stojący w salonie po lewej stronie przeszklonych drzwi, wybija szesnastą trzydzieści; jego mechanizm wymaga naoliwienia po, oczywiście, uprzednim odkurzeniu; zaprzestał pracy wiele lat temu, więc teraz wymaga pewnego wysiłku, jeśli się chce znać dokładny czas. <br /> <br /> W kuchni kropla wody z nieszczelnego kranu opada na srebrną łyżeczkę do herbaty tkwiącą w chińskiej filiżance i rozpryskuje się na mniejsze, lśniące kropelki (jak fale o trollokształtne granity przy brzegu, poruszając brunatnice, gnijące ptasie skrzydła, pancerzyki martwych skorupiaków, muszelki). <br /> <br /> Jest przedostatnia wrześniowa środa, pora kolacji i niebawem słońce nieco się obniży, dokładnie tak, jak ten petrel czy nurzyk (Eryk nie zna się na gatunkach tutejszych ptaków), który teraz zastygł w powietrzu pod naporem przeciwnego wiatru. Petrel? <br /> - Nurzyk, mówi &#197;se. <br /> <br /> Więc Eryk ponad ramieniem &#197;se spogląda na ptaka, który zawisa w powietrzu przytwierdzony szpilkami północnego wiatru; pomiędzy skrzydłami widzi siebie i &#197;se kilka dni temu tutaj, o zmierzchu. Kochali się na prawie pustej plaży udając, że nie widzą spojrzeń tamtej pary siedzącej na skalnej półce ponad nimi: niech patrzą, sprezentujmy im kosmos swoich pożądań. <br /> <br /> Ta para to Sigrid i Robert, małżeństwo, znajomi &#197;se z dzieciństwa; mieszkają tutaj od zawsze. Wieczorem, na powitanie przynieśli im pasztet z zająca i kilka butelek wina z porzeczek i jagód, potem pili piwo zmieszane z wódką i puszczali na starym gramofonie węglowe płyty z trzeszczącym nagraniem <span style="font-style: italic">I Dovregubbens hall</span>; Akt II , <span style="font-style: italic">Alla marcia e molto moderato</span> z <span style="font-style: italic">Peer Gynt</span> Griega. Upili się i kobiety zaczęły porównywać swoje piersi, zachwalając walory obecnych samców; śmiały się hałaśliwie, pijacko. Płyta z trzaskiem wirowała do chwili, w której sprężyna rozkręciła się zupełnie i wszystko ucichło; zasnęli na grubym wełnianym dywanie w świetle dogasających w kominku zwęglonych polan. <br /> <br /> Więc jest ostatnia wrześniowa środa, pora kolacji i niebawem słońce nieco się obniży; dokładnie jak ten petrel czy nurzyk, który zastygł w powietrzu pod naporem przeciwnego wiatru. Może petrel. <br /> - Nurzyk, mówi &#197;se. <br /> <br /> Zacumowany nieopodal <span style="font-style: italic">Jan Mayen II</span>, szkarłatnozielony kuter na którym przypłynęli, wciąż kiwa się na wodach fiordu; przeczeka sztorm zanim ruszy na Lofoty. Piana fal rozbryzguje się między wygładzonymi kamieniami. <br /> <br /> Brunatnice, martwa mewa, zbielałe pancerzyki, na które Eryki patrzy, ale nie może ich dostrzec, bo stoi za daleko od brzegu. Eryk patrząc na coraz to bardziej kłębiące się fale, ulega złudzeniu i widzi młodego człowieka: czarny kaftan z karmazynowymi wypustkami, bufiaste pluderki, sztylecik u pasa, obcisłe łosiowe spodnie. To książę Hamlet, królewicz duński. Gdyby poszukać, znalazłby się i Hamlet, królewicz norweski. A gdyby... Oh, daj sobie spokój: gdyby! <br /> <br /> <br /> Eryk przyjechał tutaj między innymi po to, żeby w starym domu &#197;se napisać powieść o Szekspirze. O tym Williamie Szekspirze, synu niepiśmiennego rękawicznika ze Stratford nad Avonem; niewykształconym i nieoczytanym aktorze, geniuszu lichwy i literatury. Chce napisać powieść będącą w istocie historią Christophera Marlowe - pederasty, heretyka i szpiega, do której od lat zbierał materiały, bowiem jego także dręczy śmieszne na pozór pytanie: kto napisał Szekspira? Dla zwolenników każdej teorii, tylko jedna odpowiedź jest oczywista. Dla niego - nie. <br /> - Chodź do domu - mówi &#197;se - Zmarzłam. <br /> <br /> Gdyby &#197;se powiedziała że to on, Eryk, zmarznie, zaprotestowałby na pewno i na przekór chciałby spacerować, lecz &#197;se jest kobietą mądrą ową wielowiekową mądrością skandynawskich kobiet wychowanych w surowym klimacie, więc nawykłych do pokonywania przeciwności losu. Jest wysoce prawdopodobne, że na jej umiejętność radzenia sobie niebagatelny wpływ miały: czerń i zieleń dramatycznych górskich szczytów w otoczeniu których się wychowała, lecz z całą pewnością nie do przecenienia była rola mnogiej ilości ciemnych granitów, na podobieństwo śniących trolli rozrzuconych wzdłuż linii wody. I jeszcze coś innego. Jej uczucia. Tak. Z pewnością. <br /> <br /> Teraz, obejmując się, powoli wchodzą z ganku do wnętrza domu; zegar stojący w jadalni po lewej stronie drzwi właśnie skończył wybijać szesnastą trzydzieści. Wiatr dociskając w drzwiach letnie okno, przykleja do szyby cieniutką gałązkę jarzębiny z jednym listkiem i trzema czerwonymi koralikami. Słychać tykanie i poczuć można ciepło-słodką woń gorącej kawy zbożowej i mleka płynącą od kuchni, zmieszaną z zapachem naftowej lampy zawieszonej nad wielkim dębowym stołem w jadalni. <br /> <br /> Jest szesnasta pięćdziesiąt siedem; płomień rozpalonego trzema solidnymi polanami kominka rozświetla podłogę. Zjedli resztkę wczorajszej zupy rybnej z pulpetami i chleb a teraz Eryk stawia na stole karafkę z jarzębinową nalewką, &#197;se obok karafki ustawia dwa kryształowe kieliszki na wysokich nóżkach i popielniczkę z muszli przegrzebka. &#197;se odchodzi od stołu, dotyka rozpalonych kafli pieca stojącego w prawym kącie; przez chwilę patrzy na portret ojca, potem na wiszący obok portret matki (oba pędzla Christiana Krohga, obydwa w ciężkich, złoconych ramach) i na drugi wariant <span style="font-style: italic">Sovende mor med barn </span>sporządzony również ręką Krohga. Podchodzi do stołu i siada na starym, wysokim rzeźbionym krześle, stawia łokcie na lnianym obrusie ręcznie haftowanym w delikatne maki i wspierając brodę na dłoniach patrzy na Eryka, który napełnia kryształowe kieliszki nalewką z jarzębiny. Leżący na ciemnej, orzechowej etażerce kieszonkowy Schaffhausen z 1914 roku, pokryty 14 karatowym złotem (pamiątka po ojcu &#197;se) wydzwania godzinę siedemnastą. <br /> <br /> Słuchająca pozytywki &#197;se ma na sobie tę białą sukienkę ale założyła też sweter z szarej wełny renifera, ponieważ naprawdę zmarzła i jeszcze nie rozgrzał jej rybny rosół, ani ogień kominka połączony z ciepłem bijącym od pieca. <br /> - Z jarzębiny? Upewnia się Eryk, więc &#197;se kiwa głową, że tak, na pewno z jarzębiny a potem wyciąga rękę po kieliszek i uśmiecha się do Eryka, mówiąc <br /> - Kocham cię. <br /> - Wiem. <br /> Eryk wie. <br /> <br /> Schaffhausen milknie; jest sześć sekund po siedemnastej. Granitowe trolle na brzegu w ciemnościach prostują gnaty zdrętwiałe wielogodzinnym bezruchem i ziewając spoglądają na pomarańczowo-żółte światło padające z okna jadalni tego starego domu tam, na pagórku</span> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">[- - - ]</span> <br /> <br /> Encyklopedyczny bryk na temat Christophera zawiera następujące informacje: <br /> <br /> Given name: Christopher <br /> Family name: Marlowe <br /> Birth date: 1564 <br /> Death date: 1 June 1593 <br /> Nationality: English <br /> <br /> Family relations: <br /> Father: John Marlowe <br /> Mother: Catherine Marlowe <br /> <br /> Languages: English, Latin <br /> Education: King's school, Canterbury <br /> Corpus Christi College, Cambridge (B.A.): 1581 to 1583 <br /> Corpus Christi College, Cambridge (M.A.) to 1587 <br /> Religion: Atheist <br /> Residence: Canterbury: 1564 <br /> Cause of death: Murder <br /> <br /> Właśnie owej: &#8220;Cause of death: Murder&#8221;, a więc - morderstwu, jako przyczynie śmierci poety (1593), należy się baczniej przypatrzyć. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: 12px; line-height: normal"><span style="font-style: italic">Padwa, 02 lutego 1594 roku. <br /> <br /> Jego Lordowska Mość <br /> Sir Thomas Walsingham <br /> <br /> [---]&#8221;Wybrałem go, ponieważ aktor ów, lubujący się w dźwięku złota i rozkoszach łoża (nie tylko z białogłowami), będąc przytem natenczas w dość mizernym u ludzi poważaniu i nienajlepszej kondycji finansowej, mając z tego na widoku rychłe splendory i sławę a opłacony przeze mnie sowicie, zgodę na mój podstęp wyraził z ochotą, rzecz całą w tajemnicy wielkiej zobowiązując się utrzymać pod groźbą nagłej śmierci, w co łajdak - znający mnie od lat - ani wątpi. <br /> <br /> Mając zatem serce i głowę tak zabezpieczone od trosk poetom właściwym, będę jeszcze sumienniej wywiązywać się z obowiązków moich w służbach dla Waszej Lordowskiej Mości. <br /> <br /> Przeto, przez pamięć na liczne zasługi moje, błagam by Wasza Lordowska Mość raczył przychylić się do tej prośby pokornej albowiem - jak tuszę - bardzo to być może dla Anglii z pożytkiem. <br /> <br /> Niechaj Bóg błogosławi Waszej Lordowskiej Mości! <br /> <br /> Wierny sługa, <br /> <br /> Ch. M.&#8221; <br /> <br /> </span></span> <br /> <br /> <br /> &#8222;Na jedynym ocalałym wizerunku Christophera Marlowe znajdującym się w zbiorach Corpus Christi College w Cambridge, dramaturg odziany jest w koszulę o szerokim - jakbyśmy dziś powiedzieli mieszając czasy - &#8222;bajronowskim&#8221; kołnierzyku i w klasycznym dla epoki, czarnym kaftanie ze złotymi wypustkami. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że z portretu spogląda na nas poeta. Natomiast są wątpliwości, czy portret rzeczywiście przedstawia Christophera Marlowe. <br /> <br /> Marlowe napisał wspaniałe dramaty, takie jak &#8222;Dido, Królowa Kartaginy&#8221;, &#8222;Tamerlan Wielki&#8221;, &#8222;Faust&#8221;, &#8222;Żyd z Malty&#8221;, &#8222;Edwarda II&#8221;. To on niewątpliwie, jako pierwszy wprowadził biały wiersz do dramatu elżbietańskiego, za co wdzięczni rodacy obdarzyli go przydomkiem &#8222;Ojca angielskiego dramatu&#8221;. <br /> <br /> Młodzieniec spoglądający na nas z obrazu zawieszonego w bibliotece Corpus Christi College, ten w &#8222;bajronowskiej&#8221; koszuli był więc poetą i dramatopisarzem lecz jednocześnie - tajnym agentem w służbie wszechmocnego sir Thomasa, Lorda of Walsingham oraz namiętnym a czułym kochankiem jego kuzyna Edwarda, takoż &#8222;of Walsingham&#8221;. Był zatem - jakbyśmy dziś powiedzieli - gejem, który z trwogi przed katowskim toporem roztropnie skrywał namiętności sodomity, napomykając o nich li tylko aluzyjnie w swych utworach (&#8222;Edward II&#8221;, kilka sonetów), co traktowano jako elementy rustykalne a starożytne. Mniej roztropnie czynił, nie kryjąc się dostateczniej, niźli należało, ze swoim bluźnierczym ateizmem, szydząc z i złorzecząc Bogu rozpiętemu w katedrach, lekceważąc hierarchię książąt anglikańskiego kościoła i nurzając w błocie sacrum. <br /> <br /> Znieważał Boga szyderstwami i śmiechem, odmawiając Mu prawa do eterycznego istnienia i sprawowania roli Demiurga, potwierdzonych wszak w Genesis (Pismo Święte Starego Testamentu), męką Baranka (Pismo Święte Nowego Testamentu) i licznymi świadectwami pobożnych, więc nie dziwno, że 20 maja Anno Domini 1593 wreszcie ściąga na siebie Jego nierychliwy acz sprawiedliwy gniew. Pochwycony w Deptford przez trybunalskich pachołków, staje przed obliczem sądu pod zarzutem ateizmu, herezji i bluźnierstw, za co grozi mu nieuchronny wyrok śmierci, bo w owych czasach inny wyrok nie jest możliwy. <br /> <br /> Mimo oczywistych dowodów winy, oskarżony Marlowe, lat 29, zrodzony w Canterbury z szewca Jana i gospodyni domowej Katarzyny, ludzi bogobojnych, ten heretyk, ateusz, bluźnierca i sodomita zostaje zatrzymany, lecz nie aresztowany. Uwolniono go za kaucją, pod nakazem stawiania się raz na dobę przed obliczem trybunału w Deptford near London. <br /> <br /> 30 maja 1593 roku, w tymże Deptford, w jednym z licznych pokojów domu zajezdnego czcigodnej Eleonor Bull, wdowy, gdzie Marlowe mieszka od dni dziesięciu, rzekomo pijanemu i agresywnemu poecie odebrano sztylet, którym miał dwukrotnie zranić jednego z trzech współbiesiadników-przyjaciół, dzielnie sączących z pisarzem dzbany w komnacie na pięterku. Chwilę później, tym samym sztyletem otrzymuje śmiertelne pchnięcie w oczodół, deformujące jego piękną i młodzieńczą fizys. Był to zatem akt samoobrony a mimowolnym zabójcą okazał się imć Ingram Frizer, który także był gejem, heretykiem i a Confidence Man Lorda Thomasa, więc kumplem Marlowea w szpiegowskim rzemiośle lecz przede wszystkim - jego serdecznym druhem. <br /> <br /> Wedle licznych teorii, opisana wyżej śmiercionośna bójka miała być sfingowana na polecenie Lorda Thomasa, szefa wywiadu królowej Elżbiety, a do grobu z nazwiskiem &#8222;Marlowe&#8221; w rzeczywistości złożono ciało niejakiego Johna Penry, purytańskiego kaznodziei, którego dzień wcześniej powieszono wyrokiem innego sądu. Ów nieszczęsny Penry był tylko rok starszy od poety-szpiega i nie trzeba dodawać, że ciała ni miejsca jego pochówku nigdy nie odnaleziono. A przecież gdzie dwa padają trupy, tam dwa kopią groby. <br /> <br /> Podług znanej teorii, Marlowe uniknął kary śmierci nie tylko dlatego, że był arcyszpiegiem jednego potężnego Walsinghama i namiętnym kochankiem niemniej potężnego Walsinghama drugiego ale głównie dlatego, że jako poeta i dramatopisarz cieszył się osobistą, gorącą sympatią Elżbiety, królowej Anglii. <br /> <br /> Zatem Marlowea nie zabito w żadnej pijackiej burdzie, a owi trzej przyjaciele-birbanci (w tym Ingram Frizer) przybyli do Deptford o świcie nie po duszę przyjaciela lecz (jak głoszą herezjarchowie) po to, by ukryć w krzakach łódź, na której Marlowe Tamizą lub wpadająca w Deptford do Tamizy rzeką Ravensbourne, dotarł na oczekujący go na pełnym morzu statek, gdzie przedstawił się kapitanowi jako Monsieur Chevalier Le Doux, prawy obywatel i syn słodkiej Francji. <br /> <br /> Ów Monsieur Le Doux (niektórzy twierdzą - LeDoux) zatrzymuje się na krótko we Francji, a później osiedla na stałe w Italii, szpiegując do końca swych dni na rzecz brytyjskiej Korony. Kres jego życia nastąpić miał pomiędzy rokiem 1617 a 1619, zatem w lat kilkoro po zgonie Szekspira, na co istnieć mają dowody w postaci listów samego Marlowea pisanych z Italii; czytane przez licznych, współcześnie z nami żyjących świadków. Zatrzaśnięte na głucho w brytyjskich archiwach, czekają odtajnienia. <br /> <br /> Był więc rok 1593. Rok niecały później, na deski londyńskiego teatru The Globe wchodzi &#8222;Titus Andronicus&#8221; sygnowany imieniem niejakiego Williama Shakespeare., okazjonalnego rymopisa, członka trupy aktorskiej The Globe i teatru tego akcjonariusza. <br /> <br /> Po dacie &#8222;1594&#8221;objawia się istna lawina jego arcydzieł, dotykająca italskich tematów - &#8222;Romeo i Julia&#8221;, &#8222;Juliusz Cezar&#8221;, &#8222;Troilus i Kresyda&#8221;, &#8222;Otello&#8221;, &#8222;Koriolan&#8221; i inne. Jak wiadomo (bo nie wiadomo na pewno, aby było inaczej), ciżma Williama nigdy nie dotknęła Półwyspu Apenińskiego; skąd u niego zatem ta erupcja znajomości historycznych i współczesnych mu postaci, imion, miejsc i wydarzeń? Skąd &#8222;w temacie Italia&#8221; ta nagła płodność literackiego buhaja u nędznie wykształconego aktora? <br /> <br /> Marlowe był licencjatem i magistrem uniwersytetu w Cambridge, Szekspir - ukończył tylko Stratfordzką podstawówkę. Marlowe jako szpieg przemierzał Europę, Szekspir - nigdy nie był poza granicami Anglii; skąd zatem znajomość i wiedza o obcych a opisywanych krajach (i ich historii) u człowieka znającego jedynie Stratford-upon-Avon i Londyn z okolicami? Z jakich powodów w twórczości Szekspira-dramatopisarza zaistniał nagle cykl &#8222;italski&#8221; i dlaczego właśnie po 1593 a nie wcześniej, powiedzmy, w roku 1590? <br /> <br /> Dalej - epitafium nagrobne Williama znajdujące się w kościele w Stratford przedstawia Shakespeare z uniesioną prawą dłonią z gęsim piórem a lewa dłoń trzyma pergamin; jest dowiedzione, że w pierwotnej postaci dłonie dramaturga spoczywały na worku ze zbożem. <br /> <br /> Wreszcie - testament kupca zbożowego, Williama urodzonego Shakespeare pozostawia jego spadkobiercom ogromny majątek, który (przeszacowany) dziś wyniósłby blisko milion funtów. Gotowizna, ziemia, domy, składy a nawet - małżeńskie łoże; łoże zapisał żonie, niekochanej Annie urodzonej Hathaway. Podobno było &#8222;nie najpierwsze&#8221;. Więc pozostawił wiele. Tyle, że pośród owych legatów geniusza literatury światowej, nie ma ani jednej książki, ani jednego rękopisu spośród mnogości podobno napisanych przez kupca zbożowego arcydzieł. A zatem? <br /> <br /> A zatem - może Marlowe przez cały czas od sfingowanej śmierci pisał. Jako twórca, świadom swego geniuszu cierpiał potępieńcze męki, że kongenialne płody jego umysłu pozostaną niezapoznane. Oczywiście, mógł je wystawiać tam, gdzie żył i mieszkał pod nazwiskiem jakiegoś Signora Pimprinelli, włoskiego fircyka, ale komuż nie zależy na podziwie rodaków? I czy nie-włoskie pióro i nie-włoski duch utworów nie zdradzą w Italii tożsamości twórcy, narażając tym samym i jego, i siatkę szpiegowską na zagrożenie dekonspiracją? <br /> <br /> Marlowe, uchodzący za Jamesa Bonda elżbietańskiego wywiadu znajduje sposób arcywspaniały - w kufrach dyplomatycznej poczty, którą wysyła tajne, zaszyfrowane owoce swojego szpiegostwa, bez zwłoki dostarczane sir Thomasowi Walsinghamowi i królowej Elżbiecie, umieszcza także prywatne pakiety a w nich - manuskrypty swoich sztuk, które dyskretni Confidence&#8217;s Lorda Thomasa przekazywali pewnemu człowiekowi chciwemu i bez skrupułów, cenionemu jako aktor i okazjonalny rymopis teatru The Globe, częstokroć ratującemu przyjaciół pożyczkami na lichwiarski procencik, o czym w Londynie głośno. Prototyp Shylocka? Może. Jest zatem oczywiste, iż każdy pakiet z dramatami Marlowea zawierał rulonik szczerego złota dla zacnego lichwiarza i aktora wraz z poleceniem nadawcy, by ów otrzymane dramaty wystawiał na deskach The Globe, ale nie pod nazwiskiem Marlowea tylko własnym, albowiem tajemnica pewnej śmierci, miała pozostać pewną tajemnicą. Nasz zacny rymopis to nie byle kto; to sam William Shakespeare późniejszy Esquire i gentleman z zapyziałego miasteczka Stratford, który przejdzie do historii literatury światowej jako Swan of Stratford-upon-Avon, najwybitniejszy dramatopisarz w dziejach ludzkości. <br /> <br /> Albowiem tajemnica pewnej śmierci, miała pozostać pewną tajemnicą. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Jeśli cała ta historia jest wyłącznie intelektualną prowokacją; gigantyczną, bezczelną hucpą opartą na taniej sensacji, chciałbym zobaczyć jeden bezsporny dowód na to, że Christopher Marlowe nie napisał Shakespeare. Lub prościej: chcę zobaczyć jeden bezsporny dowód na to, że William Shakespeare napisał cokolwiek.</span>&#8221; <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">[- - - ]</span> <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=303#303 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: MICHAEL CURTIZ<br /> Wysłany: Pią Paź 17, 2008 11:02 am (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-weight: bold"><span style="font-size: 28px; line-height: normal">MICHAEL CURTIZ</span> <br /> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0002031/" target="_blank">http://www.imdb.com/name/nm0002031/</a> <br /> <br /> <span style="color: orange"> <br /> <span style="font-size: 16px; line-height: normal">EGIPCJANIN</span></span></span> <br /> <a href="http://pl.youtube.com/watch?v=xdUAzuNSdjE" target="_blank">http://pl.youtube.com/watch?v=xdUAzuNSdjE</a> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obsada i in. :</span> <br /> <br /> <a href="http://www.imdb.com/title/tt0046949/" target="_blank">http://www.imdb.com/title/tt0046949/</a> <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=302#302 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: Jean-Pierre Jeunet<br /> Wysłany: Wto Paź 14, 2008 7:04 am (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><span style="font-size: 29px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">Jean-Pierre Jeunet</span></span> <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Amélie</span> <br /> <a href="http://pl.youtube.com/watch?v=aedd_t4QmHw" target="_blank">http://pl.youtube.com/watch?v=aedd_t4QmHw</a> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">&quot;A Very Long Engagement&quot; Trailer</span> <br /> <br /> <a href="http://pl.youtube.com/watch?v=LodHvEqjP3E" target="_blank">http://pl.youtube.com/watch?v=LodHvEqjP3E</a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Jean-Pierre Jeunet (ur. 3 września 1953 w Loire) - francuski reżyser. Wiele jego wczesnych filmów, zwłaszcza stworzonych we współpracy z Markiem Caro dzieje się w przyszłości, ale w atmosferze retro, co podkreśla kolorystyka zdjęć. <br /> <br /> Sukces Miasta zaginionych dzieci spowodował zaproszenie reżysera do pracy nad czwartą częścią Obcego (Obcy: Przebudzenie). Nieprzychylnie przyjęty przez krytykę Obcy IV okazał się sukcesem kasowym i pozwolił Jeunetowi sfinansować następny projekt - Amelię. Amelia została nominowana do Oscara w kilku kategoriach. <br /> <br /> Jeunet obsadza swoje filmy aktorami o niezwykłych twarzach i często używa obiektywów szerokokątnych aby otrzymać charakterystyczny zniekształcony obraz. Dominique Pinon wystąpił we wszystkich pięciu długometrażowych filmach Jeuneta a Ron Perlman w Mieście zaginionych dzieci oraz w Obcym: Przebudzenie. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Filmografia </span> <br /> <br /> * L'Évasion (1978, krótkometrażowa animacja we współpracy z Markiem Caro) <br /> * Le Man&#232;ge (1980 krótkometrażówka we współpracy z Markiem Caro) <br /> * Le Bunker de la derni&#232;re rafale (1981 krótkometrażówka we współpracy z Markiem Caro) <br /> * Pas de repos pour Billy Brakko (1981, animacja) <br /> * Foutaises (1989, animacja krótkometrażowa) <br /> * Delicatessen (1991, we współpracy z Markiem Caro) <br /> * Miasto zaginionych dzieci (1995, we współpracy z Markiem Caro) <br /> * Obcy: Przebudzenie (1997, IV część serii Obcy) <br /> * Amelia (Les Fabuleux Destin d'Amelie Poulain2001) <br /> * Bardzo długie zaręczyny, (Un long dimanche de fiançailles 2004) <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: 18px; line-height: normal"><span style="font-weight: bold">Bardzo długie zaręczyny</span></span> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Grafika</span> <br /> <br /> <a href="http://images.google.pl/images?hl=pl&amp;q=A%20Very%20Long%20Engagement&amp;lr=&amp;um=1&amp;ie=UTF-8&amp;sa=N&amp;tab=wi" target="_blank">http://images.google.pl/images?hl=pl&amp;q=A%20Very%20Long%20Engagement&amp;lr=&amp;um=1&amp;ie=UTF-8&amp;sa=N&amp;tab=wi</a> <br /> <br /> <br /> Melodramat i film wojenny, produkcji francusko-amerykańskiej z 2004 r., w reżyserii <span style="font-weight: bold">Jean-Pierre Jeunet</span>a. Ekranizacja na podstawie książki A Very Long Engagement Sébastiena Japrisota. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Obsada </span> <br /> <br /> * Mathilde - Audrey Tautou <br /> * Manech - Gaspard Ulliel <br /> * Sylvain - Dominique Pinon <br /> * Elodie Gordes - Jodie Foster <br /> * Bénédicte - Chantal Neuwirth <br /> * Germain Pire - Ticky Holgado <br /> * Célestin Poux - Albert Dupontel <br /> * Tina Lombardi - Marion Cotillard <br /> * André Dussollier, Jean-Paul Rouve, Jérôme Kircher, Jean-Pierre Darroussin, Denis Lavant, Dominique Bettenfeld, Jean-Pierre Becker, Tchéky Karyo, Jean-Claude Dreyfus, Julie Depardieu, Michel Vuillermoz, Urbain Cancelier, Michel Robin. <br /> <br /> Ekipa <br /> <br /> * Reżyseria - Jean-Pierre Jeunet <br /> * Scenariusz - Jean-Pierre Jeunet, Guillaume Laurant, <br /> o na podstawie książki Sébastien Japrisot <br /> * Zdjęcia - Bruno Delbonnel <br /> * Muzyka - Angelo Badalamenti <br /> * Montaż - Hervé Schneid <br /> * Scenografia - Aline Bonetto <br /> * Kostiumy - Madeline Fontaine <br /> * Casting - Pierre-Jacques Bénichou, Marie-Sylvie Caillierez, Valerie Espagne <br /> * Producent wykonawczy - Angus Finney, Jean-Louis Monthieux <br /> <br /> Nagrody <br /> <br /> * 2005 - Bruno Delbonnel, Nagroda Główna Cesar najlepsze zdjęcia <br /> * 2005 - Aline Bonetto, Nagroda Główna Cesar najlepsza scenografia <br /> * 2005 - Marion Cotillard, César najlepsza aktorka drugoplanowa <br /> * 2005 - Gaspard Ulliel, César najbardziej obiecujący debiut <br /> <br /> Otrzymał także nominacje: <br /> <br /> * 2005 - (nominacja) Złoty Glob najlepszy film zagraniczny <br /> * 2005 - Bruno Delbonnel, (nominacja) Oscar najlepsze zdjęcia <br /> * 2005 - Aline Bonetto, (nominacja) Oscar najlepsza scenografia <br /> * 2005 - Jean-Pierre Jeunet, (nominacja) BAFTA najlepszy film nieanglojęzyczny <br /> <br /> Oraz nominowany w 2005 roku do nagrody Cezara w 12 kategoriach: <br /> <br /> * Angelo Badalamenti, najlepsza muzyka <br /> * Audrey Tautou, najlepsza aktorka <br /> * Jean-Pierre Jeunet, najlepszy reżyser <br /> * Jean-Pierre Jeunet i Guillaume Laurant, najlepszy scenariusz <br /> * Jean-Pierre Jeunet, najlepszy film <br /> * Ervé Schneid, najlepszy montaż <br /> * najlepszy dźwięk <br /> <br /> Ciekawostki <br /> <br /> * W książce bohaterka jest sparaliżowana od pasa w dół i jeździ na wózku inwalidzkim, natomiast w filmie chodzi o kulach. <br /> * Muzyka ze zwiastuna filmu jest soundtrackiem z &quot;the edge&quot; (lekcja przetrwania) z 1997 i została skomponowana przez Jerry'ego Goldsmitha <br /> * Część scen z filmu została usunięta z powodu zbyt dużego podobieństwa do &quot;Ameli&quot;. <br /> * Realizacja filmu trwała 2 lata, zatrudniono 600 techników, 80 aktorów i 1500 statystów. Okres zdjęciowy trwał 6 miesięcy. <br /> * &quot;Bardzo długie zaręczyny&quot; są pierwszym filmem zagranicznym, któremu udało się zdobyć nagrodę Amerykańskiego Stowarzyszenia Operatorów. <br /> * Paryski sąd orzekł, że film jest &quot;zbyt amerykański&quot; (wyprodukowała go filia amerykańskiej firmy produkcyjnej), żeby brać udział w konkursach filmów francuskich, ale organizatorzy Cezarów zmienili reguły kwalifikacji, żeby film mógł startować do nagród. Film otrzymał aż 12 nominacji do nagrody Cezara. <br /> <br /> <br /> <span style="font-weight: bold">Amelia</span> <br /> <br /> (fr. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain) &#8211; francuski film fabularny w reżyserii Jean-Pierre Jeuneta z 2001 roku. Scenariusz napisali Jeunet i Guillaume Laurant. <br /> <br /> <br /> Amelia to romantyczny film, który tak naprawdę trudno sklasyfikować do jakiejś z szablonowych grup, o młodej kobiecie, a właściwie dziewczynie na progu dorosłości, która w dzieciństwie wychowywała się odizolowana od innych dzieci. Przebywała wtedy zwykle sama w domu, gdyż ojciec, lekarz wojskowy, który zresztą nie okazywał jej zbyt wiele uczuć, podejrzewał u niej wadę serca. Także matka była zajęta więcej sobą niż nią. Sytuacja ta spowodowała, że dziewczynka często przebywała w świecie swojej bujnej wyobraźni. Z czasem wychowaniem młodej Amelii zajął się wyłącznie ojciec, gdyż matka jej zginęła w wypadku. <br /> <br /> Kiedy Amelia dorosła, usamodzielniła się i podjęła pracę jako kelnerka w małej kafejce na Montmartre. Żyła skromnie, cicho i spokojnie, a jej życie wydawało się dość banalne aż do dnia, gdy w swoim mieszkaniu przez przypadek znalazła stare metalowe pudełko ze skarbami z dzieciństwa pewnego chłopca, który mieszkał tam dziesiątki lat wcześniej. Amelia postanowiła odnaleźć teraz już dorosłego mężczyznę i oddać mu pudełko, co jej się w końcu udało. Wzruszenie, jakie zobaczyła u tego człowieka, utwierdziło ją w postanowieniu, by od tej pory uszczęśliwiać innych ludzi. <br /> <br /> Dalsza część filmu przedstawia kolejne dobre uczynki Amelii. Jak to w romantycznych komediach, po wielu perypetiach odnajduje również swojego ukochanego i film kończy się happy endem. <br /> <br /> <br /> . <br />_________________<br /><a href="http://www.fotosik.pl" target="_blank" class="postlink"><img src="http://images43.fotosik.pl/9/a029f828ed7da1e5.gif" border="0" /></a></span><br /> http://words.power-forums.com/viewtopic.php?p=301#301 Autor: <a href="http://words.power-forums.com//profile.php?mode=viewprofile&u=2" target="_blank">Plezantrop</a><br /> Temat: MITOLOGIA GRECKA W FILMIE<br /> Wysłany: Pon Paź 13, 2008 6:25 pm (GMT 2)<br /> Temat Odpowiedzi: 0<br /><br /> <span class="postbody"><ul><span style="color: orange"><span style="font-size: 20px; line-height: normal"><ul><span style="font-weight: bold">MITOLOGIA GRECKA W FILMIE</span></ul></span></span></ul> <br /> <br /> <br /> <br /> <a href="http://images.google.pl/imgres?imgurl=http://www.mlahanas.de/Greeks/Film/images/OedipusKing.jpg&amp;imgrefurl=http://www.mlahanas.de/Greeks/AncientCinema.htm&amp;h=300&amp;w=293&amp;sz=17&amp;hl=pl&amp;start=5&amp;um=1&amp;tbnid=fbOJMBhyQ_ysDM:&amp;tbnh=116&amp;tbnw=113&amp;prev=/images%3Fq%3DOe